เว่ยอวี่สะดุ้งเฮือก รีบก้าวไปสองก้าวแล้วนั่งลงที่เดิม
เผยเฟิงคว้าได้เพียงความว่างเปล่า มือที่ยื่นออกไปไม่ถูกอะไรเลย
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติท่ามกลางเสียงปรบมือรอบข้าง เมื่อเห็นเนี่ยหานจางเดินลงมา เขาก็นั่งลงข้างเธออย่างเป็นธรรมชาติ
เธอเงยหน้ามองเขา ทั้งคู่ขยับใกล้กันไม่น้อย
ความรู้สึกเบื่อหน่ายที่เข้มข้นกว่าเดิมโถมเข้าใส่ เนี่ยหานจางทำไมถึงยิ่งดูขัดหูขัดตากว่าเมื่อก่อนกันนะ
ความขุ่นเคืองของเผยเฟิงสิ้นสุดลงในคืนนั้น ขณะที่เขาอยู่ข้างนอก เว่ยอวี่ก็โทรหาเขา
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นเบอร์แปลกหน้า เดิมทีคิดจะกดวางสายทันที แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงลุกเดินออกไปข้างนอก
มีคนยื่นมือมาดึงเขาให้ดื่มเหล้า เขาสะบัดมืออีกฝ่ายออกอย่างแรง
ความหงุดหงิดกระสับกระส่ายที่ปกคลุมตัวเขาพลันหายไป
เว่ยอวี่เองก็ค่อนข้างประหม่า เธอล็อกประตูห้องของตัวเอง ตรวจดูซ้ำหลายรอบจนแน่ใจว่าเปิดจากข้างนอกไม่ได้ ถึงค่อยโทรหาเผยเฟิง
ที่จริงทั้งคู่ยังไม่ค่อยสนิทกันนัก พบกันเพียงสองครั้งและแทบไม่ได้คุยกันสักกี่ประโยค ที่ความสัมพันธ์คืบหน้าได้เร็วขนาดนี้ ก็เพราะต่างคนต่างมีแผนอยู่ในใจ