ขั้นตอนต่าง ๆ ของโรงเรียนที่เสิ่นหวยเซี่ยสมัครไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่เดินทางไปเท่านั้น
เว่ยอวี่เองก็เตรียมตัวพร้อมแล้ว
ก่อนออกเดินทาง เธอฉวยจังหวะที่จี้เยี่ยนไม่อยู่บ้าน ยกวิลล่าตัวต่อที่ประกอบเสร็จแล้วไปวางไว้ในห้องของเขา
จี้เยี่ยนยังอยู่ที่บริษัท เว่ยอวี่กำชับคนรับใช้เป็นพิเศษว่าอย่าเพิ่งบอกเขา
เธอเดินออกจากวิลล่า ขึ้นรถไปหาเสิ่นหวยเซี่ยที่กำลังรออยู่ในรถ
ใกล้ถึงสนามบิน เว่ยอวี่ก็ได้รับสายจากจี้เยี่ยน
หัวใจเธอกระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ ฝืนทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาแล้วรับสาย “มีอะไรเหรอ จู่ ๆ โทรหาฉันทำไม?”
“อยู่ที่ไหน?” จี้เยี่ยนถาม
“อยู่ข้างนอก” เว่ยอวี่เหลือบมองเสิ่นหวยเซี่ยแล้วตอบ “มาเที่ยวกับเพื่อน มีอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม?” น้ำเสียงของจี้เยี่ยนแหบพร่าขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เว่ยอวี่ใกล้จะถึงสนามบินแล้ว จึงได้แต่กัดฟันพูด “ฉันจะโกหกคุณไปทำไม คุณสงสัยฉันทำไมกัน ยังรักฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย...”
เธอออดอ้อน
จี้เยี่ยนจึงไม่ซักต่อ เขาพลิกอ่านเอกสารหนาปึกในมือทีละแผ่น ก่อนเปลี่ยนไปถามเรื่องอื่น “จะกลับเมื่อไหร่?”
“ถามทำไมล่ะ ตอนเย็นฉันก็กลับแล้ว” เธอแสร้งทำเป็นโมโห
“งั้นฉันจะรอคุณกลับมา” จี้เยี่ยนพูดเสียงอ่อนโยน แล้วฟังเธอวางสาย
เอกสารหนาปึกในมือเขาคือเอกสารที่เว่ยอวี่ยื่นขอไปต่างประเทศอย่างชัดเจน
หว่างคิ้วคมเข้มหล่อเหลาของเขาปกคลุมด้วยเงามืดลึกล้ำ เขายับยั้งชั่งใจมากพอแล้ว ทั้งที่เขาสามารถทำทะเบียนสมรสขึ้นมาสักเล่มได้ ทั้งที่สามารถกักเธอไว้ข้างกายได้ ทั้งที่สามารถครอบครองภรรยาของตัวเองได้โดยตรง