คุณย่าของเว่ยอวี่ไม่อยู่ในบ้าน เธอไปดูแลผักที่ปลูกไว้ในแปลงด้านหลัง ฉินมู่จึงเดินตามเข้ามาได้อย่างเป็นธรรมชาติ
ทั้งสองเป็นเพื่อนบ้านกันมาตั้งแต่เด็ก เรียนด้วยกัน เติบโตมาด้วยกัน ฉินมู่เป็นคนเงียบขรึม พูดน้อยอยู่เสมอ แม้จะตัวสูงจนดูน่าเกรงขาม แต่ก็แค่รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น
เว่ยอวี่รู้ตั้งแต่เด็กแล้วว่าเขาใช้งานง่าย จึงใช้เขามาตลอดจนถึงตอนนี้ โดยที่เขาไม่เคยบ่นสักคำ
เว่ยอวี่ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ไม่พูดอะไรสักคำ เพียงยื่นมือไปทางฉินมู่
ฉินมู่ก้มมองปลายนิ้วเรียวขาวของเธอ ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมายื่นให้เงียบ ๆ
แม้ฐานะทางบ้านของเขาจะไม่ดีนัก แต่อย่างน้อยโทรศัพท์ก็ไม่ใช่ของมือสี่ ใช้งานลื่นไหลกว่าเครื่องเก่า ๆ ของเว่ยอวี่มาก
เว่ยอวี่เอนกายอยู่บนเก้าอี้เอนหลังเก่า ๆ ที่คุณย่าชอบนั่ง แล้วหยิบโทรศัพท์ของเขามาเล่น อารมณ์ของเธอดูดีไม่น้อย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เส้นผมดำขลับสยายลงข้างแก้ม