เวลานี้การแต่งตัวของเธอก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว เป็นตัวละครที่เธอเล่นบ่อยในเกม ผมสีดำถูกรวบแบ่งเป็นสองช่อ มวยเป็นทรงดอกไม้ตูมเล็ก ๆ สองข้าง เส้นผมที่หลุดลุ่ยทิ้งตัวลงข้างแก้มอย่างไม่ตั้งใจ ดูมีชีวิตชีวาและคล่องแคล่ว
เธอสวมเสื้อคลุมสั้นสีเข้ม ด้านในเป็นเสื้อที่ช่วยขับรูปร่างให้ดูดี จับคู่กับกางเกงขายาวที่ดูทะมัดทะแมง ด้านในรองเท้าบูตซ่อนอาวุธของเธอไว้ เป็นมีดสั้นที่เปล่งประกายเย็นเยียบ
ตัวละครที่ดูทั้งเฉียบคมและอันตราย กลับมีใบหน้าที่เผยสีหน้ามึนงงออกมาเป็นครั้งคราว ความแตกต่างสุดขั้วนี้ชวนให้หลงใหล
“ฉันว่าฝีมือแต่งหน้าของฉันพัฒนาขึ้นอีกแล้วนะ” ช่างแต่งหน้ามองใบหน้าของเธอ พลางพึมพำไม่หยุด
“ไม่ใช่หรอก” ช่างแต่งหน้าทำผมส่ายหน้าอย่างไม่ไว้หน้า “แค่เพราะตัวโมเดลสวยต่างหาก ไม่ได้เกี่ยวกับฝีมือของคุณเท่าไร”
เว่ยอวี่ฟังคำชมอย่างอ้อมค้อมของทั้งสองคนแล้ว มุมปากก็อดยกขึ้นอีกครั้งไม่ได้
คนอื่นแอบปลื้มอยู่ในใจ แต่เธอแสดงความภาคภูมิใจออกมาตรง ๆ
“มาถ่ายรูปด้วยกันเถอะ!!” ช่างแต่งหน้ากับช่างแต่งหน้าทำผมจ้องเธอพร้อมกัน
หลังถ่ายรูปเสร็จ เว่ยอวี่ก็ต้องไปทำภารกิจของตัวเอง
เธอหัวไวมาก ก่อนงานจะเริ่มจึงเดินไปเคาะประตูห้องพักที่อยู่สุดทางเดิน