เว่ยอวี่ได้ย้ายเข้าไปอยู่บ้านหลังใหญ่แบบนี้ ชีวิตในแต่ละวันก็มีทั้งไปเรียน เล่นเกม นั่งจิบชายามบ่ายบนระเบียง พอมีเวลาว่างก็ไลฟ์หาเงินมาใช้ ชีวิตสุขสบายจนแทบไม่มีอะไรให้กังวล
ตั้งแต่เธอยุยงให้ปู้หลีลงมือก่อเรื่องจนเสร็จ เธอก็เริ่มหลบหน้าหลิ่วชิงอวิ๋น
เธอรู้ตัวเองดีอย่างยิ่ง
แต่ทำเรื่องไม่ดีย่อมต้องได้รับผลตอบแทน เมื่อวานเพิ่งบอกลาปู้หลีไป วันนี้กำลังจะเปิดโหมดซ่อนตัว ติดต่อเจียงจื่ออี้ผ่านมือถือ ชวนเขาเข้าเกมมาเล่นด้วยกัน ก็ถูกหลิ่วชิงอวิ๋นที่ตามหาเธอมาหลายวันพบเข้าพอดี
เธอรีบคิดจะหนีทันที แต่น่าเสียดายที่คราวนี้ฝ่ายที่มีคนมากกว่าคือหลิ่วชิงอวิ๋น
เธอยังวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกคนขวางไว้ พวกเขายังใช้ศาสตราเวทที่ไม่รู้จักสองสามชิ้นมามัดตัวละครของเธอไว้ด้วย
หลิ่วชิงอวิ๋นขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาพราวระยับ หางจิ้งจอกฟูฟ่อง น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือรอยยิ้มเอ่ยถามว่า “ดูเหมือนคุณจะเกลียดฉันมากนะ ทำไมล่ะ?”
เว่ยอวี่กัดฟันแน่น “เกลียดก็คือเกลียด จำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ?”
หลิ่วชิงอวิ๋นคล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แววตาพลันกระจ่างวาบ หรือว่าเธอจะเป็นแฟนคลับแอนตี้ของตัวเอง ตามมาถึงในเกมเลยหรือไง?
เธอครุ่นคิด ก่อนก้มหน้าถาม “คุณรู้จักฉันหรือเปล่า?”
เว่ยอวี่ฟังไม่เข้าใจอยู่ครู่หนึ่ง จึงอ้าปากร้อง “หา?” อย่างงุนงง