ระบบเพิ่งออกไปตรวจสอบมา
แต่ผลการตรวจสอบกลับเหนือความคาดหมายอย่างยิ่ง มันถึงกับไม่รู้จะอธิบายจุดจบนี้อย่างไร ทำได้เพียงบอกเหตุผลให้เว่ยอวี่ฟัง
“คุณยังจำเสื้อผ้าที่พระเอกให้คุณใส่ก่อนออกเดินทางได้ไหม?” มันถาม
“เสื้อกั๊กเหรอ?”
“ไม่ใช่ นั่นคือเสื้อเกราะกันกระสุน” ระบบตอบ
เว่ยอวี่เบิกตากว้างทันที ก้มหน้าลงมองว่าตรงกับที่ระบบพูดหรือไม่ แต่ฟู่หลัวกลับเข้าใจท่าทางของเธอว่าเป็นการหลบเลี่ยง
ฝ่ามือหยาบกร้านกดลงบนไหล่บอบบาง แผ่นหลังแนบชิดกับพนักเก้าอี้ เธอถูกบังคับให้เงยหน้า อ้าปากรับจุมพิต ปลายลิ้นถูกเกี่ยวกระหวัด ริมฝีปากถูกบดคลอจนแดงช้ำ
ข้อมือถูกมือที่ข้อนิ้วเด่นชัดกำไว้ กดลงข้างตัว ครั้นพยายามดิ้นรน ปลายนิ้วหยาบกร้านที่มีหนังด้านเล็กน้อยก็ลูบผ่านเนื้อนุ่มด้านในเบา ๆ เพียงเท่านั้นเธอก็หยุดนิ่งทันที
ความปรารถนาที่ชวนให้วาบหวามจนเสพติดค่อย ๆ ไต่ไปทั่วร่าง ทำให้คนอ่อนระทวยและจมดิ่ง เหลือเพียงหอบหายใจถี่รัว
·
สรุปแล้ว ภารกิจของเว่ยอวี่เสร็จสิ้นทั้งหมด แต่ตอนนี้กลับเกิดความผิดพลาดเล็กน้อย เธอไม่ได้ตาย
ดังนั้นเธอจึงไม่มีโอกาสออกจากโลกนี้อย่างสมเหตุสมผลอีกต่อไป
เมื่อภารกิจสำเร็จแล้ว วิธีจัดการต่อจากนี้ก็ไม่ได้ส่งผลมากนัก ระบบจึงแนะนำให้เธออยู่ในโลกนี้ต่อไปและคอยดูสถานการณ์
เช้าวันหนึ่งในฤดูหนาว เว่ยอวี่ตื่นขึ้นมารอบหนึ่งแล้ว แต่พออ้างว่าอากาศหนาวแบบนี้ต้องนอนต่ออีกหน่อย เธอก็มุดผ้าห่มหลับไปอีกครั้ง
ฟู่หลัวเรียนรู้การอู้งานจากเธอ จึงนอนอ้อยอิ่งอยู่บนเตียงด้วย