หลังอาบน้ำเสร็จ กู้เหิงก็เดินออกมา เว่ยอวี่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องของเขา ศอกขาวผ่องเท้ากับโต๊ะ มือประคองคางไว้
กู้เหิงเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างง่าย ๆ แค่เป่าผมลวก ๆ สองสามที พอลองจับดูก็ยังชื้นอยู่
เขาเดินเข้าไปหาเว่ยอวี่ ก่อนจะยื่นมือโอบกอดเธอ
เว่ยอวี่ยิ้มกริ่มแล้วพูดว่า “น่าสงสารจังเลยนะ”
กู้เหิงรู้ว่าเธอฟังออกว่าเขาปิดบังบางอย่าง มุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนใช้นิ้วบีบแก้มเธอ
เว่ยอวี่ปัดมือเขาออกอย่างส่ง ๆ แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้
แววตากู้เหิงหม่นลงเล็กน้อย เขาขยับริมฝีปาก ก่อนอธิบายอย่างว่าง่ายว่า “พวกนั้นมีคนตายอยู่ในมือ ถ้าไม่ลงมือให้ถึงตาย วันหน้าคงมีปัญหา”
เขาก้มตัวลง มือยันพนักเก้าอี้ ศีรษะพิงกับศีรษะเธอในท่าทางสนิทสนม แล้วกระซิบว่า “ผมบอกคุณหมดแล้วนะ”
เพิ่งหายใจได้สองครั้ง เขาก็อดใจไม่ไหว ก้มลงจูบแก้มเธออีก
เว่ยอวี่รู้สึกจั๊กจี้ จึงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปคว้าผมเขา พอมือเปียกชุ่ม เธอก็ชะงักไป ก่อนยกมือเปียก ๆ ไปแตะแก้มกู้เหิง
กู้เหิงส่งเสียงจิ๊ปาก ลุกขึ้นไปหยิบทิชชูมาเช็ดมือให้เธอ