เธอหาวอย่างงัวเงีย ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน เงาของเจียงหวยเฉิงปรากฏอยู่ในกระจกตรงหน้าอย่างชัดเจน
เขาสวมสูทสีขาว รูปร่างสูงสง่าหล่อเหลา ราวกับเจ้าชายที่เหมาะสมกับเจ้าหญิงในนิทาน ทว่าดวงตากลับดำมืดลึกล้ำ
เว่ยอวี่หันไปด่าเขาอย่างฉุนเฉียว “ทำไมชอบทำให้ตกใจอยู่เรื่อยเลย?”
เจียงหวยเฉิงไม่ตอบ เพียงมองเธอในชุดแต่งงาน ก่อนยกมุมปากถามว่า “ทำยังไงดีล่ะ ดูเหมือนว่าคงทำได้แค่แอบคบกับคุณจริง ๆ แล้ว”
เว่ยอวี่มองเขา แล้วพลันรู้สึกว่าเขาเหมือนสุนัขที่พ่ายแพ้มาอย่างยับเยิน
ที่แท้หลายวันที่ผ่านมา สวีเฮ่อเซิงยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก ก็เพราะกำลังจัดการเรื่องของเขาอยู่นี่เอง
เธออดยิ้มอย่างได้ใจไม่ได้ “คุณไม่ใช่บอกว่าต้องให้ฉันรับปากเงื่อนไขของคุณก่อน ถึงจะยอมช่วยฉันเหรอ?”
“หลอกได้ก็ดีไป หลอกไม่ได้ อย่างน้อยก็ปล่อยให้ไม่ทำอะไรเลยไม่ได้หรอก” เจียงหวยเฉิงถอนหายใจ “จะให้ผมมองคุณแต่งงานกับเขาตาปริบ ๆ หรือไง? ต่อให้อายุแปดสิบแล้วฝันเห็นภาพแบบนี้ ก็ยังต้องสะดุ้งตื่นเพราะโมโหอยู่ดี”
เว่ยอวี่มีความสุขอยู่คนเดียว รู้สึกว่าตัวเองเอาชนะเจียงหวยเฉิงในเรื่องการเอาชนะคะคานกันได้แล้ว