แน่นอน ที่จริงนั่นเป็นเพียงภาพลวงตา
เว่ยอวี่ยังกำลังนั่งกินเฟรนช์ฟรายส์อย่างสบายใจอยู่ที่บ้าน จู่ ๆ ประตูก็เปิดออก เจียงหวยเฉิงเดินเข้ามาจากด้านนอก
แค่เห็นเขาก้าวยาว ๆ เข้ามา เธอก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบยกเฟรนช์ฟรายส์ขึ้นมา ตั้งใจจะขึ้นไปชั้นบน
แต่เพราะอยากเอาเครื่องดื่มขึ้นไปด้วย จึงช้าไปเพียงเสี้ยววินาที เจียงหวยเฉิงก็เดินมาถึงตรงหน้า ยื่นขามาขวางเธอไว้ข้างโซฟา
“ทำอะไรน่ะ?” เธอถามเสียงแข็งก่อนอย่างคนที่รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองไม่มีเหตุผล แต่กลับยังมั่นใจเต็มเปี่ยม
“คุณเป็นคนทำหรือ?” เจียงหวยเฉิงก้มหน้ามอง ยืนย้อนแสงจนโครงหน้าดูลุ่มลึกยิ่งขึ้น สูทสีเทาเหล็กขับให้เขาดูเย็นชาและสุขุมเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน
“ไม่เข้าใจว่าคุณพูดเรื่องอะไร” เว่ยอวี่พึมพำเสียงเบาราวกับยุง
“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมจะจัดงานแถลงข่าวที่ไหนและเมื่อไร?” ดวงตาสีดำของเจียงหวยเฉิงจับจ้องเธอ
เว่ยอวี่ตอบโดยไม่ต้องคิด “ฉันให้คนไปสืบมา”