ตอนเที่ยงมีนักเรียนมากินข้าวที่โรงอาหารกันเยอะอยู่แล้ว พอพวกเธอมาถึง ชั้นหนึ่งก็แน่นขนัดจนไม่มีโต๊ะว่างแม้แต่ตัวเดียว
กว่าจะขึ้นไปถึงชั้นสอง พวกเธอถึงได้เจอที่นั่งซึ่งทั้งสามคนจะนั่งด้วยกันได้
จริง ๆ แล้วเว่ยอวี่ไม่ได้คิดจะทำอะไรนางเอก เพียงแต่ตอนนั้นสายตาที่หยางเนี่ยนชูมองเธอทำให้เธอสะดุดใจ ราวกับคนใกล้ตายที่ได้เห็นฟางเส้นสุดท้ายให้ยึดเหนี่ยว
บางทีที่บ้านนางเอกอาจเกิดเรื่องอะไรขึ้น จนสภาพจิตใจไม่ค่อยดีนัก แม้ทุกคนจะต้องเผชิญช่วงเวลาสิ้นหวังเช่นนี้กันได้ แต่การแบกรับความกดดันไว้คนเดียวย่อมหนักหนากว่าเป็นธรรมดา
ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้ อย่างน้อยก็รับฟังเธอพูดหน่อยไม่ได้หรือ
แม้หยางเนี่ยนชูจะกินข้าวกับเธอด้วย และอธิบายคลุมเครือว่าที่อารมณ์ไม่ค่อยดีเพราะแม่ป่วย เธอเลยเป็นห่วงอยู่บ้าง
แต่เว่ยอวี่ก็นึกถึงเนื้อเรื่องในบทละครขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน ที่จริงแล้วเรื่องไม่ได้ง่ายแค่ป่วยเท่านั้น แม่ของนางเอกเป็นมะเร็ง จำเป็นต้องใช้เงินก้อนโตสำหรับผ่าตัด
ในเนื้อเรื่อง หยางเนี่ยนชูทำงานพิเศษถึงสามอย่างเพื่อหาเงินผ่าตัดให้แม่ งานหนักงานสกปรกแบบไหนก็ทำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหาเงินค่าผ่าตัดไม่ครบ