วันที่ต้องออกเดินทาง พ่อเว่ยขับรถไปส่งเธอที่สนามบิน
ปกติเขาก็เป็นคนพูดมากอยู่แล้ว แต่พอถึงเวลาต้องแยกจากกันกลับเอาแต่พูดซ้ำไปซ้ำมาว่า «ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาพ่อนะ» กับ «คิดถึงบ้านก็โทรหาพ่อนะ»
คุณนายเถาเป็นคนปากแข็งใจอ่อนที่สุด เธอจัดปกเสื้อให้เว่ยอวี่แล้วพูดว่า
«เส้นทางนี้ลูกเป็นคนเลือกเอง อยู่ต่างถิ่นคนเดียว ทั้งความแตกต่างด้านวิถีชีวิต ลูกคงคิดไตร่ตรองไว้หมดแล้ว ถ้าอดทนต่อไปไหวก็พยายามเดินหน้าต่อ ถ้าไปต่อไม่ไหวก็กลับบ้าน พ่อกับแม่จะรอลูกอยู่ที่บ้าน»
«ได้ค่ะ» เว่ยอวี่ยิ้มตาหยีพูด «แต่ก็มีสิทธิ์นะคะที่หนูจะหลงทางตั้งแต่ไปถึง ต้องให้พวกคุณนั่งเครื่องบินตามไปส่งหนูไปเรียน»
คุณนายเถาหัวเราะพลางดุเธอ «ยัยเด็กอกตัญญูเอ๊ย»
แต่พอหันหน้าหนี ดวงตากลับแดงก่ำ
คนสุดท้ายคือซางซวี่จิ่ง
ทั้งคู่กอดกัน เว่ยอวี่ตบแขนเขาเบา ๆ แล้วพูดว่า «ไม่ต้องห่วงนะ»
ซางซวี่จิ่งเอ่ยเสียงเบา «งั้นเราวิดีโอคอลกันตามเวลาที่ตกลงไว้นะ โทรกันทุกวัน อย่าลืมล่ะ»
เว่ยอวี่พยักหน้าอย่างแรง
ซางซวี่จิ่งโบกมือให้เธอ «ไปเถอะ ฉันจะรอเธอกลับมา»
·
การมาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยโดยสิ้นเชิง แถมยังไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ ด้วย ย่อมปรับตัวยากอยู่แล้ว