นี่เป็นงานเลี้ยงสังสรรค์ขนาดกลางค่อนไปทางเล็ก สถานที่จัดงานคือชั้น 39 ของอาคารเซ็นเตอร์อันเลื่องชื่อในเมืองเอ
ตอนทั้งสองเดินเข้าไปด้วยกัน เว่ยอวี่เชิดคางขึ้นน้อย ๆ พลางอวดอย่างลับ ๆ ว่า “ค่าสมาชิกของที่นี่ตั้งสองแสนหยวนแน่ะ ถ้าเมื่อกี้ไม่มีฉัน คุณคงเข้ามาไม่ได้หรอก”
แม้เจียงหวยเฉิงจะเป็นคุณชายใหญ่ตัวจริง และแม้ตระกูลเว่ยน่าจะไม่ได้ให้เงินเขาขาดมือ แต่เว่ยอวี่คิดว่าเขาอาจไม่ยอมควักเงินใช้จ่ายง่าย ๆ
เว่ยอวี่แนะนำเขาอย่างคล่องแคล่วว่า “คนที่มาที่นี่ไม่พวกผู้มีอำนาจเก่าแก่ ก็เป็นคนใหญ่คนโตจากแวดวงต่าง ๆ ทั้งนั้น ล้วนเป็นบุคคลสำคัญที่เก่งกาจมาก พวกนี้แหละคือเส้นสาย”
เจียงหวยเฉิงเหลือบมองเธอ คล้ายกำลังสงสัยว่าเธอเกี่ยวข้องกับคนกลุ่มไหนกันแน่
เว่ยอวี่หัวเราะแห้ง ๆ “เอาเถอะ คนหนุ่มสาวอย่างพวกเราก็เที่ยวได้แค่ข้างนอก ส่วนพวกที่เข้าไปข้างในได้ ค่าสมาชิกตั้งห้าแสนหยวนแน่ะ”
เจียงหวยเฉิงไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงคิดในใจว่าสถานที่แห่งนี้เหมาะกับนิสัยของเธอจริง ๆ ภายในอัดแน่นไปด้วยความหรูหราที่ใช้เงินกองพะเนินถมลงไป ส่วนภายนอกก็สว่างไสวสะดุดตา
งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างที่เว่ยอวี่ปรารถนา เพื่อน ๆ พากันต้อนรับเธออย่างกระตือรือร้น ส่วนเจียงหวยเฉิงกลับถูกเมินราวกับไม่มีตัวตน