ในงานเลี้ยง สายนาฬิกาของสวีเฮ่อเซิงหลวม เขาจึงถอดวางไว้ข้างโต๊ะอย่างสะดวกมือ พอตอนกลับก็ลืมหยิบติดตัวไปด้วย
เดิมทีเขาตั้งใจกลับไปหา ไม่คิดว่าจะบังเอิญมาเห็นภาพเช่นนี้เข้า
เจียงหวยเฉิงเห็นเขา ริมฝีปากขยับคล้ายอยากเตือน แต่เพราะเขาอยู่ตรงนั้น จึงไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
ตอนนี้เว่ยอวี่ก็หยุดมือแล้วเช่นกัน เธอเพียงทำสีหน้าเจ็บปวดแบบที่คนแสดงละครโทรทัศน์ได้ไม่ดีมักทำ พร้อมถอนหายใจอย่างคนแก่
สวีเฮ่อเซิงเกือบหลุดขำ ขณะที่กำลังจะเดินผ่านพวกเขาไป เธอก็เงยหน้าขึ้นพอดี
ดวงตาคู่หนึ่งดำสนิทและกระจ่างใส เบื้องบนฉาบด้วยความเจ็บปวดจอมปลอมตามบทบาทการแสดง ทว่าดวงตาข้างใต้กลับเจิดจ้าเสียจนสะดุดตา เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
เมื่อเห็นเขา อารมณ์ขี้เล่นชวนขันก็หายวับไปในพริบตา แปรเปลี่ยนเป็นความประหม่า
เว่ยอวี่รู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง จึงลุกขึ้นยืนอย่างเจี๋ยมเจี้ยม ประสานมือไว้ตรงหน้าเหมือนพนักงานบริการ แล้วหลีกทางให้สวีเฮ่อเซิงเดินก่อน
สวีเฮ่อเซิงก็เดินผ่านพวกเขาไปอย่างไม่เกรงใจ
พอเขากลับมาอีกครั้ง ทั้งสองคนก็ได้บทเรียนแล้ว รีบหนีไปอย่างรวดเร็ว