ปิดเทอมฤดูร้อนมาถึง นักศึกษาส่วนใหญ่ซื้อตั๋วรถกลับบ้านกันตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
แต่เว่ยอวี่ยังไม่ออกจากมหาวิทยาลัยเสียที
ร้านสะดวกซื้อในมหาวิทยาลัยไม่ค่อยยุ่งแล้ว เธอจึงไม่ได้ไปทำงานที่นั่นอีก แต่หางานชั่วคราวใหม่แถวด้านนอกมหาวิทยาลัยแทน เงินเดือนสูงกว่าที่ร้านสะดวกซื้ออยู่หน่อย แน่นอนว่างานก็เหนื่อยกว่าเช่นกัน
ถึงเสิ่นเฮ่อเหมียนจะให้เงินเธอไว้ แต่หาเงินด้วยตัวเองได้บ้างก็ดีเหมือนกัน
เธอทำงานจนถึงวันสุดท้ายก่อนออกจากมหาวิทยาลัย ตอนนั้นหาเงินได้กว่าหนึ่งพันหยวนแล้ว เธอเก็บเงินติดตัว จัดข้าวของใส่กระเป๋าเล็กน้อย ตั้งใจกลับบ้านไปเยี่ยมคุณย่า
เสิ่นเฮ่อเหมียนกลับไปกับเธอด้วย
คงตั้งใจเรื่องนี้ไว้ในใจตั้งแต่ได้ยินเธอพูดว่าจะกลับบ้านเมื่อไรแล้ว แต่เขาไม่ยอมพูดตรง ๆ เอาแต่หยั่งเชิงเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ
เดี๋ยวก็บอกเว่ยอวี่ว่าพ่อแม่หย่ากัน เขาอยู่คนเดียวมาตลอด ช่วงวันหยุดก็ไม่มีแผนอะไร เดี๋ยวก็แกล้งถามด้วยความสงสัยว่า ถ้าจะซื้อของฝากให้คุณย่าเว่ยอวี่ ขนมอบหรือใบชาจะดีกว่ากัน...
สุดท้ายเว่ยอวี่ก็ตกลง ซื้อตั๋วรถไฟสองใบ เป็นตั๋วที่นั่ง
เธอหอบสัมภาระกลับบ้าน ส่วนเสิ่นเฮ่อเหมียนเอาเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไปไม่กี่ชุด แต่กระเป๋าเดินทางกลับหนักเอาการ
ข้างในยัดของขวัญที่เตรียมไว้ให้เธอกับคุณย่าจนเต็ม
ทั้งคู่ต่อแถวตรวจตั๋ว ฝ่าฝูงชนไปนั่งประจำที่ ถึงได้ผ่อนคลายลงในที่สุด