เมื่อวานโจวเยี่ยนกลับมาดึก ส่วนหนึ่งก็เพราะแวะไปซื้อของเล่นแมว
มีทั้งลูกบอลขนนกเด้งดึ๋ง นกของเล่นเหมือนจริง ปลาแมวสำหรับให้กัดแทะ แผ่นลับเล็บแมว…สารพัดแบบจนเลือกแทบไม่ถูก
โจวเยี่ยนหยิบไม้ตกแมวขึ้นมาแกว่งเบา ๆ ขนนกที่ปลายไม้พลิ้วไหว ราวกับผีเสื้อกำลังโบยบิน
หูของลูกแมวขยับนิด ๆ ดวงตากลมโตหันตามไปมา ดูท่าจะถูกดึงดูดความสนใจเข้าให้แล้ว
เดี๋ยวยกอุ้งเท้าตะปบ เดี๋ยวกระโดดโผน เดี๋ยวย่อตัวซุ่มเงียบ ๆ ร่างน้อย ๆ นั้นอัดแน่นไปด้วยพลัง
เล่นไปเล่นมา ลูกแมวก็เหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง มันเลิกไล่ตามขนนก แล้วหันไปจ้องตัวต้นเหตุแทน—มือของโจวเยี่ยน
โจวเยี่ยนจิ๊ปาก ยกมือหลบอย่างรวดเร็ว จึงรอดจากร่างเล็กที่พุ่งเข้าใส่ได้หวุดหวิด
“โจวเสี่ยวเป่า เหมือนฉันเลยนะ หัวไวจริง ๆ” เขาเอ่ยชม
เขาอุ้มลูกแมวขึ้นมาแล้วลูบอยู่สองที รู้สึกว่าตัวมันนุ่มนิ่มขึ้น ราวกับอ้วนกว่าเมื่อสองสามวันก่อนเล็กน้อย
โจวเยี่ยนพิจารณามันอย่างละเอียด แล้วก็พบว่าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
ขนทั้งตัวของลูกแมวเป็นสีเทาดำฟูฟ่องนุ่มนิ่ม ลายเสือกระจายอยู่ทั่วอย่างสวยงาม ขนตรงอกเป็นสีขาวอ่อน ๆ ขาสั้น ลำตัวก็สั้น หัวกลม ใบหน้าได้รูป ด้วยวัยที่ยังเล็ก ท่าทางจึงดูใสซื่อไร้เดียงสาและน่าเอ็นดู