ฟังคล้ายพึมพำกับตัวเอง แต่ก็เหมือนกำลังวิงวอน ความรู้สึกอันลึกซึ้งที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้นชวนให้ใจหวั่นไหวจนไม่อาจมองข้าม
ระบบสัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างว่องไว จึงเตือนว่า “อย่าหลงใหลไปนะ ปฏิกิริยาของพระเอกพวกนี้เกิดจากข้อมูลรวน สืบหาสาเหตุไม่ได้และยังไม่เสถียร เราคาดว่าทุกอย่างจะกลับคืนสู่สภาพเดิมเมื่อเจอนางเอก”
เว่ยอวี่นับเวลาแล้วพบว่าใกล้ถึงช่วงที่เธอจะรับกระสุนจนหลุดออกจากโลกนี้เต็มที นางเอกจะปรากฏตัวหลังจากเธอหลุดออกไป นั่นก็หมายความว่าทุกอย่างใกล้จะกลับคืนสู่สภาพเดิมแล้ว
“พรุ่งนี้คุณจะทำอะไรเหรอ?” จู่ ๆ เธอก็ถามเสียงอ่อนลง ราวกับแมวที่หุบเล็บแล้วมาซุกข้างกาย คอยคลอเคลียไม่ห่าง
หากคนเลี้ยงแมวมีสติสักนิด ก็คงมองออกว่าเจ้าเหมียวของตัวเองทำตัวผิดปกติ แต่บ่อยครั้งพวกเขากลับไม่มีสติเลยสักนิด
“คุยเรื่องจัดซื้ออาวุธชุดต่อไปในห้องปีกตะวันออก แล้วไปที่ท่าเรือเพื่อตรวจสินค้าล็อตใหม่” ฟู่หลัวตอบโดยไม่ลังเล บอกข่าวที่คนข้างนอกพยายามแทบตายเพื่อสืบให้เว่ยอวี่ฟัง
“ท่าเรือสนุกไหม?” เว่ยอวี่ถามอย่างสนใจใคร่รู้
“ไม่หรอก ที่นั่นมีแต่เรือบรรทุกสินค้า คนงานขนของขึ้นลงเต็มไปหมด...” ฟู่หลัวตอบ
“ฉันอยากไป!” เธอไม่ฟังคำพูดของฟู่หลัวเลยสักนิด
ฟู่หลัวเงียบไป ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง
“ให้ฉันไปเถอะนะ ฉันเที่ยวในเมืองจนเบื่อหมดแล้ว ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย อีกอย่างคุณก็ไปด้วยไม่ใช่เหรอ มีคุณอยู่ด้วยฉันจะเจออันตรายอะไรได้? ถ้ายังทำแบบนี้อีก ฉันจะโกรธแล้วนะ!”