ถึงจะรู้ เขาก็เต็มใจทำเช่นนั้นมาโดยตลอด
แต่วันนี้ต่างออกไปอยู่บ้าง สองวันก่อน ตอนเธอวิดีโอคอลกับแฟนหนุ่มเศรษฐีที่หาได้ทางอินเทอร์เน็ต เขาก็อยู่ตรงนั้นด้วย และยังได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่
เขารู้ว่าวันนี้เธอจะไปรับของที่ผู้ชายคนนั้นส่งมาให้
ส่วนเขาก็ยังต้องขับรถพาเธอไป ช่วยขนของ แล้วขับรถไปส่งเธอกลับ
ฉินมู่รู้ว่าเธอไม่ได้พูดจากใจจริง แต่ก็แสร้งทำเป็นเชื่อคำพูดนั้น น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ดีหรือไงครับ?”
เธอระแวดระวังขึ้นมาทันทีอย่างที่คิด สายตาที่มองเขาราวกับกำลังมองแผ่นกาวดักหนูที่ตั้งใจจะขังเธอไว้ในซอกหลืบให้ดิ้นอย่างไรก็หลุดไม่ออก
“คุณพูดอะไรน่ะ” เธอแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ ดวงตาโค้งเป็นรอยยิ้ม พลางโบกพัดในมือ “ร้อนไหมคะ ฉันพัดให้เอาไหม”
เริ่มเปลี่ยนเรื่องแล้ว
ฉินมู่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงยกมุมปากขึ้นนิด ๆ