“กินอะไรอยู่เหรอ?” จิ่นวั่งถามพลางเขี่ยข้าวกลางวันในจาน
มื้อกลางวันที่บ้านตระกูลจิ่นเงียบผิดปกติ
บนโต๊ะมีอาหารเต็มพรืด แต่จิ่นวั่งยุ่งจนไม่มีเวลากิน ได้แต่ใช้ตะเกียบคีบซี่โครงหมูจานที่อยู่ใกล้มือที่สุด
พ่อจิ่นกับคุณนายอู่กินข้าวอย่างเชื่องช้า เคี้ยวอย่างละเอียด ตอนคีบอาหาร ตะเกียบยังลอยค้างกลางอากาศ ราวกับกลัวว่าจะเผลอไปโดนขอบชามจนเกิดเสียง
“แตงกวา” เว่ยอวี่กัดไปคำหนึ่ง มันเพิ่งเก็บมาจากแปลงผักหลังบ้าน เป็นผักที่ปลูกกินเอง หน้าตาไม่ค่อยสวย มีหนามเล็ก ๆ อยู่บ้าง แต่สดใหม่เป็นพิเศษ พอล้างด้วยน้ำบ่อแล้วก็กินกรอบหวานชื่นใจ
“อร่อยไหม? ฉันก็อยากกินแตงกวาที่คุณย่าปลูกเหมือนกัน” จิ่นวั่งตาเป็นประกาย
“อร่อยสิ” เว่ยอวี่เคี้ยวแตงกวาพูด เสียงอู้อี้เล็กน้อย ก่อนจะโบกมือเรียกฉินมู่ที่เพิ่งผลักประตูเข้ามา
ฉินมู่คงสังเกตเห็นตั้งแต่สองวันก่อนแล้วว่าเธอวิดีโอคอลกับผู้ชายคนหนึ่งเป็นเวลานาน แถมทั้งคู่ยังคุยกันหวานชื่นเป็นธรรมชาติ ราวกับกำลังอยู่ในช่วงรักกันใหม่ ๆ