พ่อครัวทุ่มเทค้นคว้าอย่างเต็มที่ ทำซี่โครงหมูคล้าย ๆ กันออกมาหลายแบบ แล้วยกมาให้เว่ยอวี่ลองชิม
แต่ก็ยังไม่ใช่รสชาตินั้น
ไม่รู้ว่าพลาดตรงไหน รสชาติถึงไม่เหมือนที่เคยกินก่อนหน้านี้
เว่ยอวี่ไม่ได้บังคับเอาความ แค่บอกให้พวกเขาหาทางปรับปรุงอีกหน่อย หากทำไม่ได้จริง ๆ ก็ช่างเถอะ
ครัวเล็กต้องเผชิญกับบททดสอบที่ไม่เคยมีมาก่อน
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา หัวหน้าพ่อครัวทั้งสามแทบจะผมร่วงหมดหัวแล้ว แต่ก็ยังทำซี่โครงหมูที่พระสนมเหยาเฟยพอพระทัยไม่ได้ ในครัวที่มีพื้นที่ไม่มากจึงอบอวลไปด้วยบรรยากาศหดหู่
“หรือว่าไฟแรงไป? ลองตุ๋นให้นุ่มกว่านี้อีกหน่อยดีไหม?”
“พระสนมบอกแล้วว่าไม่ได้อยากกินซี่โครงตุ๋น ข้าว่ายังไงก็ต้องเอาซี่โครงไปผัดก่อน”
“อย่าใส่น้ำตาลมากเกินไป ใส่มากจะหวานเลี่ยน...”
หัวหน้าพ่อครัวหลายคนแลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน
เด็กสาวที่ทำหน้าที่เป็นเพียงผู้ช่วยครัวมาโดยตลอดฟังคำพูดเหล่านั้นแล้วจับใจความสำคัญได้ ใจพลันไหววูบ หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็รวบรวมความกล้าเสนอตัวต่อหัวหน้าพ่อครัว
“ให้ข้าลองทำดูไหม?”
หัวหน้าพ่อครัวมองนางด้วยแววตาประหลาดใจ แต่สุดท้ายก็จนหนทาง จึงยอมหลีกทางให้ด้วยความจนใจ
ซู่เสวี่ยเป็นผู้ช่วยครัว ปกติทำแต่งานพื้นฐานอย่างหั่นผักและเตรียมวัตถุดิบ สิ่งเดียวที่ทำได้ด้วยตัวเองก็ยังเป็นเพียงขนม ไม่เคยมีใครเห็นนางทำอาหารจานเต็มมาก่อน
หัวหน้าพ่อครัวมองท่าทางคล่องแคล่วของนาง แล้วอดสบตากันไม่ได้ ต่างฝ่ายต่างประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
ไม่นานนัก ซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานสีน้ำตาลแดงจานหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้าทุกคน น้ำซอสเข้มข้น รสเปรี้ยวหวานซึมเข้าเนื้อ ทั้งยังนุ่มอร่อยเป็นอย่างยิ่ง