เว่ยอวี่ไม่คิดว่าเขาจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้น จึงรีบขยับเข้าไปหา
เผยหวนโมโหจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่ แต่กลับไม่ยอมหันมา
เว่ยอวี่ก้มตัว ย่องอ้อมไปอีกด้าน แล้วยื่นหน้าไปสังเกตสีหน้าเขา «โกรธจริง ๆ เหรอ?»
หลังอารมณ์พลุ่งพล่านผ่านพ้นไป เผยหวนเองก็รู้สึกว่าท่าทีเมื่อครู่ของตนเกินไปหน่อย เขาเม้มริมฝีปากสีจาง
เว่ยอวี่ทนเห็นใครโกรธไม่ได้ จึงปลอบเขา «จริง ๆ แล้วคุณเดาถูกมาก รางวัลที่ฉันอยากได้ก็คือสิ่งนั้นแหละ แค่ฉันต้องใช้ทองนิดหน่อย เลยคิดจะฉวยโอกาสนี้...»
เพียงไม่กี่ประโยค ความกระเง้ากระงอดของเผยหวนก็สลายไป เขาถามอย่างสงสัย «ทำไมต้องใช้ทอง?»
ในวังแทบไม่มีเรื่องให้ใช้ทองเลย
เว่ยอวี่ตอบอย่างเป็นธรรมชาติ «ฉันอยากออกไปเที่ยวไง คุณให้ป้ายผ่านทางกับฉันแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันอยากซื้อของกลับมาฝากคุณด้วย แล้วก็หาอะไรกินบ้าง...»
ขนตาของเผยหวนสั่นไหว ที่แท้เขาก็คิดมากไปเองจริง ๆ เธอนึกถึงเขาอยู่ทุกเรื่อง แม้แต่ตอนออกไปเที่ยวก็ยังอยากซื้อของกลับมาฝาก
«เดี๋ยวฉันให้เหมียวซิงเอามาให้»
«คุณดีที่สุดเลย ฉันชอบคุณที่สุด» เว่ยอวี่สมใจแล้วก็ร่าเริงขึ้นมาทั้งคน เธอกอดเผยหวนอย่างตื่นเต้น
นางกำนัลตัวน้อยตรงประตูต่างเขินจนหันหน้าหนี ไม่กล้ามองต่อ
ใบหน้าของเผยหวนร้อนผ่าว เธอมักจะกระตือรือร้นและเป็นฝ่ายรุกอยู่เสมอ