หลังดูบทเรียนชีววิทยาจบ เวลาก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่สารน้ำยังไม่หมด พวกเขาจึงต้องอยู่ที่นี่ต่อ
เว่ยอวี่นั่งอยู่บนเตียง ส่วนซางซวี่จิ่งไม่มีเตียงให้นอน เขาจึงไปหเก้าอี้ตัวหนึ่งจากในห้องผู้ป่วยมานั่งข้างเตียง
เขาสูงโปร่งอยู่แล้ว พอต้องนั่งในพื้นที่แคบ ๆ ระหว่างเตียงผู้ป่วย ขายาว ๆ ก็ต้องงอพับอย่างอึดอัด
เวลาไม่ยิ้ม เขาดูเย็นชาอยู่บ้าง แต่พอยิ้มกลับเหมือนสนใจทุกสิ่งทุกอย่าง แฝงเสน่ห์เจ้าชู้ติดตัวมาแต่กำเนิด เป็นใบหน้าหล่อเหลาตามมาตรฐานอย่างแท้จริง
ซางซวี่จิ่งจ้องเว่ยอวี่โดยไม่รู้ตัวอยู่นานเท่าไรไม่ทราบ จนกระทั่งเธอปิดโทรศัพท์ อ้าปากหาวแล้วเงยหน้าขึ้น เขาถึงได้สะดุ้งรู้สึกตัว รีบหันหน้าหนีราวกับจะกลบเกลื่อน
แต่ภาพตอนเธอหาวเมื่อครู่กลับติดตาเขาไม่เลือน คอยย้อนนึกซ้ำไปซ้ำมา
ปากอ้าเสียกว้างและกลม ดวงตาปิดลงตามธรรมชาติ แก้มป่องเหมือนซาลาเปาลูกเล็ก ๆ น่ารักจนใจเจ็บ
ทำไมน่ารักขนาดนี้นะ?
เขาอดหันกลับไปมองอีกครั้งไม่ได้ ทว่าเว่ยอวี่หยิบข้อสอบออกมาแล้ว
เธองอขา วางข้อสอบไว้บนตัก มือซ้ายขยับไม่ได้ จึงใช้มือขวาถือปากกาทำโจทย์
ซางซวี่จิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนรักการเรียนได้ขนาดนี้ แต่ขณะเดียวกันก็คิดว่าสมแล้วที่เธอเป็นที่หนึ่งของชั้นเรียน
แม้ในใจจะนับถืออยู่ไม่น้อย แต่พอเห็นเธอหาวแล้วหาวอีกกว่าจะทำข้อสอบชีววิทยาแผ่นหนึ่งเสร็จ และกำลังจะทำแผ่นที่สอง ซางซวี่จิ่งก็ยังอดห้ามไว้ไม่ได้