ในมุมมืด จิงเสวี่ยนั่งยอง ๆ อยู่บนต้นไม้ เขาขมวดคิ้ว ไม่มีโอกาสลงมือเลย
หลายวันผ่านไปอย่างระมัดระวังกันทั้งครอบครัว แต่ก็ยังไม่เห็นมือสังหารปรากฏตัว และเว่ยจี้ก็ยังไม่กลับมา ทว่ากลับถึงวันที่เว่ยอวี่พาเสิ่นจี้อันเข้าบ้านเสียก่อน
เว่ยอวี่กับอวิ๋นไต้ต่างนั่งอยู่คนละฝั่ง เสิ่นจี้อันยกน้ำชาให้อวิ๋นไต้ด้วยท่าทีอ่อนน้อมเรียบร้อย ทว่าทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้น สายตากลับแฝงความท้าทาย
แต่อวิ๋นไต้ไม่ได้ถือสา เขารับถ้วยชาจากมืออีกฝ่ายอย่างใจเย็น จิบไปคำหนึ่ง แล้วยังมอบเครื่องประดับให้เขาชิ้นหนึ่ง
เสิ่นจี้อันรู้สึกคลางแคลงใจอยู่บ้าง เพราะมีอคติต่ออวิ๋นไต้ จึงคิดว่าอีกฝ่ายก็คงไม่ชอบตนเช่นกัน ไม่คิดเลยว่าอวิ๋นไต้จะใจเย็นได้ถึงเพียงนี้
แต่เขาไม่ใส่ใจนัก หันไปมองเว่ยอวี่ ดวงตาชื้นวาวเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเรียกเสียงอ่อนด้วยความยินดีปนตื่นเต้นว่า “พี่สาว”
เว่ยอวี่ไม่ได้พบเขามาหลายวันแล้ว ใจจึงอดไหวหวั่นไม่ได้ อวิ๋นไต้เข้าใจความรู้สึกของนางดี จึงเอ่ยอย่างรู้ใจ ชวนให้ทั้งคู่ไปพักผ่อนก่อน
เว่ยอวี่จึงพาเสิ่นจี้อันไปยังห้องพักที่เตรียมไว้ให้
เฝ้าระวังกันอย่างเข้มงวดมานาน แต่ก็ไม่มีเหตุใดเกิดขึ้น เหล่าทหารองครักษ์ที่เกร็งกันมานานจึงเริ่มผ่อนคลายลงบ้าง
ทหารองครักษ์คนหนึ่งเห็นเด็กรับใช้ในเรือน เพราะวันนี้ใต้เท้ารับชายรับใช้เข้าบ้าน จึงได้รับขนมหวานมาไม่น้อย เขาก็อดใจอยากกินไม่ได้ จึงย่องออกไปอย่างเงียบเชียบ