เธอสั่งอาหารเร็วเกินไป ร้านก็เลยมาส่งเร็ว พอเธอทำงานเสร็จออกมา อาหารก็มาถึงตั้งนานแล้ว
เว่ยอวี่ถืออาหารไปกินกับเพื่อนร่วมงานที่โรงอาหารของบริษัท บริษัทจัดโรงอาหารไว้ให้พนักงาน ราคาเหมาะสม ข้อเสียคือรสชาติค่อนข้างจืด แถมเมนูยังมีไม่หลากหลาย วนเวียนอยู่แค่ไม่กี่อย่าง
เว่ยอวี่ไม่ชอบกิน ส่วนเพื่อนร่วมงานก็กินอาหารโรงอาหารจนเบื่อแล้ว ทั้งหมดจึงสั่งอาหารเดลิเวอรีพร้อมกัน
พอเปิดกล่องอาหาร แน่นอนว่ามันเย็นชืดไปแล้ว เว่ยอวี่ไม่ถือสา ตั้งใจจะกินพอรองท้องสักสองสามคำ
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะช่วงนี้ดวงไม่ดีหรือเปล่า ข้าวหน้าหมูย่างจานนี้รสชาติแย่มาก ทั้งเปรี้ยวทั้งหวาน แถมยังโรยผงยี่หร่ามาเสียหนาเตอะ
คราวนี้เธอกินไม่ลงจริง ๆ คลุกข้าวกับเครื่องเคียงกินไปสองคำก็หมดความอยากอาหารแล้ว
กลับไปตอนเย็นค่อยกินของอร่อยฝีมือพ่อดีกว่า
เธอวางตะเกียบแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ระหว่างรอเพื่อนร่วมงานกินเสร็จจะได้กลับไปด้วยกัน
เธอไม่ทันสังเกตว่ามีคนคนหนึ่งนั่งมองเธออยู่ตรงที่นั่งไม่ไกลนักมาตลอด
ซางซวี่จิ่งขมวดคิ้ว อดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว เดินเข้าไปหาเธอ
เว่ยอวี่กำลังมองโทรศัพท์ จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือศีรษะ “กินแค่นี้เองเหรอ?”