·
บางทีฤทธิ์ยาแก้ปวดอาจหมดลงแล้ว ความเจ็บปวดที่รุนแรงยิ่งกว่าพลันแล่นเข้าจู่โจม เว่ยอวี่แทบหายใจไม่ออก ใบหน้าซีดขาวราวหิมะ เหงื่อเย็นไหลพรั่งพรู
เพื่อนร่วมงานสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ จึงรีบเข้ามาประคอง “เป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหน ต้องไปโรงพยาบาลไหม?”
“ปวดท้อง” เว่ยอวี่ขมวดคิ้วตอบ พลางเหลือบมองยาแก้ปวดบนโต๊ะตามความเคยชิน
เพื่อนร่วมงานรีบหันหน้าเธอกลับมาแล้วเกลี้ยกล่อม “อย่ากินยาแก้ปวดนั่นอีกเลย กินจนแทบไม่รู้แล้วว่าตัวเองป่วยหนักแค่ไหน ลงไปข้างล่างก่อน ไปโรงพยาบาลกัน”
หลังเลิกงาน เว่ยอวี่ไม่ก็พ่อของเธอว่างขับรถมารับ ไม่ก็เรียกรถกลับบ้าน คุณนายเถามีเวลาทำงานแน่นอน และเลิกงานดึกทุกวัน จึงไม่มีเวลามารับเธอ
เว่ยอวี่นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นเหมือนผักกาดขาวเหี่ยวเฉา เพื่อนร่วมงานลนลานเรียกรถ ช่วงเวลานี้โดยทั่วไปต้องรอหลายนาที หากโชคไม่ดีอาจต้องรอถึง 10 นาที
รถยังจอดไม่สนิท ซางซวี่จิ่งก็มองเห็นเว่ยอวี่ที่ยืนอยู่ตรงนั้น ในใจเขาอดขำไม่ได้ว่าเธอมานั่งยอง ๆ แกล้งเป็นเห็ดทำไม แต่พอเลื่อนสายตาขึ้นเห็นสีหน้าของเธอ หัวใจก็พลันกระตุกวูบ