กู้เหิงเคยได้ยินเรื่องเกมแบบนี้ในแวดวงสังคมชั้นสูงมาบ้าง เห็นใครถูกใจก็เก็บไว้ข้างกาย ให้เงิน แต่ไม่ให้สถานะ
แม้ตระกูลกู้จะตกต่ำลง แต่เขาก็ยังไม่ถึงขั้นต้องขายตัว ทว่า... ทว่าเขาก็ยังอ้าปากรับจูบ ตอนเธอจูบเขา เขากำลังสูดดมกลิ่นหอมจากตัวเธอ
เว่ยอวี่พาดแขนไว้บนไหล่เขา ผ่านไปสักพักก็เริ่มเมื่อย จึงผ่อนแรงลงเล็กน้อย มือใหญ่ของเขาประคองเอวเธอไว้ได้จังหวะพอดี ช่วยแบ่งเบาภาระให้เธอ
แต่เธอก็ยังขยับถอยออกมานิดหนึ่ง ในดวงตาของกู้เหิงคล้ายมีม่านหมอกจาง ๆ เขามองเธอนิ่งเงียบ ลมหายใจที่เร็วขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นความร้อนรน
เว่ยอวี่ราวกับจับจุดอ่อนของเขาได้ จึงเอ่ยอย่างมีแบบแผนว่า “ฉันนึกว่าคุณไม่เต็มใจเสียอีก”
“วันนั้นคุณไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง?” กู้เหิงจ้องเธอแล้วถามขึ้นกะทันหัน
หลังเธอจากไป เขากลับถึงบ้านก็เห็นกระดาษแผ่นนั้น อีกทั้งเธอยังแซ่เว่ย ถ้าเขาเดาไม่ผิด...