สายลมพัดแผ่วเบา ดอกกุหลาบในสวนไหวเอนเล็กน้อย คุณหนูหันหลังไปอุ้มแมว เส้นผมสีดำปอยหนึ่งพลิ้วไหวตามแรงลม
สีหน้าของเซี่ยซงเหยียนสงบนิ่ง นิ้วมือขยับเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือออกไปอย่างไม่รู้ตัว
“คุณหนู!” พ่อบ้านปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ใบหน้าเผยรอยยิ้มอ่อนโยนที่แทบไม่เคยเห็น ดวงตาเป็นประกายขณะมองเว่ยอวี่ “คุณชายกลับมาแล้วครับ”
เซี่ยซงเหยียนแทบไม่เคยเห็นพ่อบ้านทำสีหน้าแบบนี้มาก่อน
เว่ยอวี่ยัดแมวในอ้อมแขนให้เขา แล้วเดินเข้าไปด้านใน “เขาบอกคุณเหรอ ตอนนี้ถึงไหนแล้ว?”
แม้จะพูดคุยกันเพียงสองประโยค เซี่ยซงเหยียนก็ฟังออกว่า “คุณชาย” คนนั้นมีความสำคัญต่อเธอเป็นพิเศษ
เขาเคยค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลเว่ยทางอินเทอร์เน็ต แต่ความรู้เกี่ยวกับตระกูลเว่ยของเขามีเพียงสิ่งที่ได้ยินจากเว่ยอวี่ ข้อมูลที่เป็นประโยชน์จึงมีน้อยมาก ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลใหญ่บางตระกูลยังให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวมาก จนลบข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตออกไปจนแทบหมดเกลี้ยง
จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าตระกูลเว่ยที่คุณหนูสังกัดอยู่เป็นตระกูลเว่ยไหนกันแน่
แต่เรียกว่า “คุณชาย” แบบนี้ อีกฝ่ายคงเป็นพี่ชายหรือน้องชายของคุณหนูกระมัง
เซี่ยซงเหยียนอุ้มแมวแล้วเดินตามไป
พ่อบ้านมาแจ้งข่าวได้ถูกจังหวะพอดี เว่ยอวี่เพิ่งเดินออกมาจากวิลล่าในคฤหาสน์ รถหรูสีดำเรียบหรูคันหนึ่งก็จอดลงตรงหน้าเธอพอดี
เหวินฉีสวมเสื้อโค้ตสีดำสนิทที่ทำให้ดูตัวเตี้ยลง แต่ตัวเขาสูงโดดเด่นอยู่แล้ว เมื่อจับคู่กับเสื้อเชิ้ตและเสื้อกั๊กที่เรียบร้อย กางเกงสูทขับให้ขาดูยาว เขาจึงดูสง่างามและสุภาพยิ่งขึ้น
“คิดถึงพี่ไหม น้องสาว?” เขาถามอย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงสนิทสนม
“ไม่” เว่ยอวี่ตอบเสียงแข็ง
เหวินฉีมองออกได้ง่ายดายว่าเธอแค่ปากแข็ง ทั้งที่ควรจะพูดจาปลอบโยนสักหน่อย แต่เมื่อเทียบกับการตามใจให้เธออารมณ์ดี เขากลับชอบแหย่จนเธอโมโหมากกว่า