เธอลนลานสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนวิ่งไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยง
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมาสาย
สถานที่จัดงานเลี้ยงซึ่งเดิมตกแต่งอย่างประณีตและมีรสนิยม บัดนี้ว่างเปล่าไร้ผู้คน เหลือเพียงไม่กี่คนที่กำลังร่ำลากัน ดูท่าพวกเขาก็กำลังจะกลับแล้ว
เว่ยอวี่เหลือบมองเวลา อีกสองนาทีก็จะถึงสามทุ่มแล้ว ทำไมถึงกลับกันเร็วนักนะ
แต่ในเมื่อเธอมาถึงก่อนงานเลิก ก็น่าจะนับว่าได้ร่วมงานเลี้ยงแล้วใช่ไหม? ต่อจากนี้แค่ปล่อยข่าวว่าเธอแอบชอบพระเอก ทุกอย่างก็เรียบร้อย
เว่ยอวี่เพิ่งวิ่งมาอย่างเร่งรีบ จึงหาที่นั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งตามสะดวก
บนโต๊ะยังมีเครื่องดื่มกับอาหารเหลืออยู่ เธอมองดูแล้วหยิบลูกอมที่ห่อบรรจุภัณฑ์ไว้อย่างดีขึ้นมาแกะใส่ปาก
บนอาคารที่อยู่ไม่ไกล มีใครบางคนย้อนกลับมาอีกครั้ง พนักงานบริการรีบก้มตัวถาม
“แหวนตกไว้ ช่วยหาให้หน่อย” ชายหนุ่มพูดสั้นกระชับ น้ำเสียงเย็นชา
เขายืนอยู่ข้างราวระเบียง มองลงไปด้านล่าง
เด็กสาวแปลกหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อนนั่งกอดแขนอยู่ข้างล่าง หน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตา ทั้งที่นั่งอยู่คนเดียว ดูแล้วน่าจะเหงาแท้ ๆ แต่ท่าทางที่แสดงออกอย่างมีชีวิตชีวากลับทำให้บรรยากาศเหมือนกำลังงอนอยู่
งอนไปด้วย เคี้ยวตุ้ย ๆ ไปด้วย เพราะลูกอมที่กินเข้าไปเหนียวติดฟันมาก
จี้เยี่ยนเอียงศีรษะ มองเธอเงียบ ๆ
มีคนปรากฏตัวตรงหน้าเธอ
สวี่อวี้ไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ เขาแค่เดินผ่านมาพอดีตอนกลับหอพัก แล้วเห็นเว่ยอวี่นั่งอยู่ข้างโต๊ะเพียงลำพัง กำลังเก็บลูกอมกิน
“ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว?” สวี่อวี้กวาดตามองของบนโต๊ะ คิ้วขมวดเล็กน้อย