สวี่อวี้ถูกซูชิสองชิ้นเอาใจไปได้
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นของขวัญชิ้นแรกที่เว่ยอวี่มอบให้เขา ส่วนอาหารเช้าที่เหวินฉีนำมาให้คราวก่อนแล้วส่งต่อให้เขา...อันนั้นไม่นับ เพราะกินแล้วรู้สึกขัดใจ
สวี่อวี้นั่งตัวตรง ดูสงบนิ่งเยือกเย็นราวกับจันทร์กระจ่าง ทว่าความจริงกลับกำลังชื่นชมเม็ดข้าวในซูชิ
ข้าวนี่ดีจริง ๆ เม็ดใสวาว อวบอิ่มน่ากิน สาหร่ายก็สวยมาก ต้องเป็นของที่เธอตั้งใจเลือกแล้วนำมามอบให้เขาเป็นพิเศษแน่ ๆ
ซูชิสองชิ้นที่กินไม่หมดทำให้สวี่อวี้ใจอ่อนก็จริง แต่ยังมีผู้คนจำนวนมากมุ่งหน้าไปทางห้องเรียนสองอย่างไม่รอช้า
เป็นอย่างที่เหวินฉีคาดไว้ เมื่อคุณหนูใหญ่ไร้คนคุ้มครอง เธอก็จะกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคน
ชายหนุ่มไม่ได้เดินไปไหนไกล เขายืนอยู่ไม่ห่าง มองผู้คนที่ทยอยกันกรูเข้าไปในห้องเรียนนั้นอย่างเงียบ ๆ
เธอจะตกใจไหม? จะร้องไห้หรือเปล่า?
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา
การถูกข่มขู่จนต้องมาขอความช่วยเหลือจากเขา คือหนทางที่เขาคิดไว้ว่าจะทำให้บรรลุเป้าหมายได้ง่ายกว่า แต่จู่ ๆ เขาก็นึกแผนอื่นขึ้นมาได้ เช่น กดดันคนที่คิดจะเข้าใกล้เธอ แล้วกันเธอออกจากพวกนั้น ไม่ให้ใครแตะต้องเธอได้
แบบนั้นอาจช้าไปหน่อย แต่อย่างน้อยเธอก็จะไม่ร้องไห้
เขาหันหลังกลับ แล้วเดินย้อนกลับไปโดยไม่ลังเล
ยิ่งเข้าใกล้ ใบหน้าของคนที่อยู่รอบห้องเรียนก็ยิ่งดูบิดเบี้ยวน่ากลัว เขาเริ่มไม่กล้าตั้งใจฟังเสียงรอบข้าง
เมื่อเดินไปถึงหน้าประตู ภาพในห้องเรียนกลับตรงกันข้ามกับที่เขาคิดไว้โดยสิ้นเชิง ไม่มีการข่มขู่ ไม่มีการคุกคาม และเธอก็ไม่ได้ร้องไห้