แววตาของซ่งจือเยว่พลันหม่นลง
เสิ่นเฮ่อเหมียนขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว ดวงตากระจ่างใสราวอำพันจับจ้องเธอ “พี่ครับ พี่เคยรับปากผมแล้วว่าจะมาเจอกัน”
เว่ยอวี่ปวดหัวจนแทบระเบิด ที่จริงเธอสัมผัสได้แล้วว่าไฟกำลังลุกโหม แต่ก็ยังพยายามเอากระดาษไปปิดไว้ เธอมองเสิ่นเฮ่อเหมียนแล้วพูดเสียงเบา
“มีความเป็นไปได้ไหมว่า คนที่รับปากคุณไม่ใช่ฉัน?”
“โกหก” เสิ่นเฮ่อเหมียนมองเธอไม่กะพริบตา พูดเพียงคำเดียวแล้วก็ไม่กล่าวโทษอะไรอีก ทว่าดวงตาใสกระจ่างคู่นั้นกลับค่อย ๆ เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ
เว่ยอวี่รู้ดีว่าต่อให้เธอแก้ตัวอย่างไรก็เปลี่ยนความเข้าใจของพระเอกไม่ได้ จึงก้มหน้าลงราวกับผู้ร้ายที่ยอมมอบตัว
“ไปคุยกันทางนั้นได้ไหมครับ?” เสิ่นเฮ่อเหมียนเดินเข้ามา ยื่นมือออกไปอย่างลังเล ก่อนจะจับนิ้วเธอไว้หนึ่งนิ้ว
ถึงตอนนี้เขาก็ยังคิดว่าแฟนสาวตัวน้อยของเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร ที่ไม่อยากยอมรับเขาก็เป็นเพราะเข้าสังคมไม่เก่งและขี้อายเกินไปเท่านั้น
เขาลดเสียงลง ปลอบเธอว่า “เราแอบไปกันนะ ไม่ให้ใครเห็น”
เว่ยอวี่ไม่ได้ดึงนิ้วกลับ เพียงแต่เผลอมองไปทางซ่งจือเยว่ คะแนนกิจกรรมของเธอ...
แววตาของซ่งจือเยว่คลุมเครือยากหยั่งถึง แต่เมื่อเว่ยอวี่มองมา เขาก็เปลี่ยนสีหน้าอย่างแนบเนียน มุมปากสีอ่อนยกขึ้นเป็นปกติ