……
หลังจากหยอกล้อกันอยู่นาน ทั้งสองก็สงบลงในที่สุด ก่อนจะล้มตัวลงบนโซฟาพร้อมกัน
“สภาพแวดล้อมที่พักของคุณแย่มาก” ปู้หลีนึกถึงสภาพที่เห็นตอนก่อนหน้านี้เมื่อไปส่งเธอกลับ ที่พักเป็นอาคารเก่า ผู้คนพลุกพล่านปะปนกันไปหมด ระบบรักษาความปลอดภัยแทบไม่มีเลย
“ย้ายมาอยู่กับผมไหม?” เขาถาม
เว่ยอวี่ทำท่าครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ปลอดภัย”
ปู้หลีหัวเราะเย็นชา รู้ทันทีว่าเธอกำลังระแวงอะไร
“คุณคิดว่าผมเป็นคนแบบไหนกัน?” เขาถามเสียงเย็น “คิดว่าผมเอาแต่หมกมุ่นเรื่องอย่างว่าหรือไง? คุณดูถูกผมเกินไปแล้ว”
เว่ยอวี่มองเขาเงียบ ๆ สายตาเต็มไปด้วยคำกล่าวหา คนที่เจอกันทีไรแทบต้องจูบกันก่อนเป็นชั่วโมง จะให้เชื่อคำพูดนี้ได้ยังไง?
ปู้หลีเดาความหมายที่เธอต้องการสื่อได้จากสีหน้า เขาหงุดหงิดขึ้นมาน้อยครั้งนัก “เป็นไปได้ไหมว่าเพราะเราเจอกันน้อย โอกาสมีไม่มาก ผมถึงได้จูบนานกว่าปกติหน่อย?”
“พอย้ายมาอยู่ด้วยกัน ได้จูบกันบ่อยขึ้น จนจูบกันพอแล้ว ผมก็จะไม่คิดแบบนั้นอีก”
เว่ยอวี่ถาม “แล้วตอนนี้คุณจูบพอหรือยัง?”
ปู้หลีชะงักไปเล็กน้อย เมื่อนึกถึงเรื่องที่กำลังถกเถียงกันอยู่ สติสัมปชัญญะก็เอาชนะขึ้นมาได้ เขาจึงพยักหน้า
เว่ยอวี่ขยับเข้าไปใกล้ เขาควบคุมตัวเองไว้ไม่ให้ขยับ