ทำยังไงถึงจะได้รูปถ่ายของนางเอกมาสักใบกันนะ?
เว่ยอวี่ครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะนึกถึงรูปบนบัตรนักศึกษา แต่รูปนั้นเป็นรูปถ่ายติดบัตร ใครเขาจะส่งรูปถ่ายติดบัตรตอนคบกันทางออนไลน์กันล่ะ
พอระบบเตือน เธอถึงนึกขึ้นได้ว่านางเอกมีหน้าโมเมนต์ด้วย เรื่องนี้จะโทษเธอก็ไม่ได้ ตั้งแต่ทะลุมายังโลกใบนี้แล้วได้รับบทคนยากจน เธอก็หมดแรงโพสต์อะไรลงหน้าโมเมนต์อีกเลย
เว่ยอวี่กดเข้าไปดูหน้าโมเมนต์ของซ่งโม่ด้วยความคาดหวัง ทว่ากลับเห็นข้อความเล็ก ๆ บรรทัดหนึ่ง—“แสดงเนื้อหาสามวันล่าสุดให้เพื่อนเท่านั้น”
เว่ยอวี่:!!!
เธอยังไม่ยอมแพ้ เลื่อนดูอีกสองสามที ก็มีโพสต์ในช่วงสามวันนี้จริง ๆ เพียงแต่เป็นรูปแมวตัวเล็ก ๆ ในมหาวิทยาลัย
เว่ยอวี่ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง
ประตูหอพักเปิดออก ซ่งโม่เดินเข้ามาแล้วทักทายเว่ยอวี่
เว่ยอวี่ปรับท่าทีให้เรียบร้อย กลับไปทำตัวเย็นชาเฉยเมยเหมือนเช่นเคย
ซ่งโม่ชินแล้ว เธอยกกะละมังขึ้นมาเก็บเสื้อผ้า เตรียมไปอาบน้ำก่อนคนอื่นจะกลับมา
เธอเข้าไปในห้องน้ำ
เว่ยอวี่หันไปมองที่นั่งของซ่งโม่อย่างเจ้าเล่ห์ พยายามหารูปที่เหมาะ ๆ จากตรงนั้น
โทรศัพท์สั่นขึ้นกะทันหัน
เว่ยอวี่รู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ คอยกังวลว่าจะถูกจับได้ว่ากำลังแอบทำเรื่องไม่ดี แต่ข้อความที่เข้ามากลับเป็นของซ่งโม่จริง ๆ
รูม่านตาของเธอสั่นไหว แทบไม่กล้ากดเปิดอ่านข้อความ
จังหวะนั้นเอง ข้อความใหม่ก็เด้งเข้ามาอีกข้อความ
“ฉันให้เงินคุณได้นะ”
น้ำเสียงไม่เหมือนคนจับได้ว่าเธอกำลังคิดไม่ซื่อเลยสักนิด
เว่ยอวี่กดเข้าไปดู จึงเห็นข้อความก่อนหน้า
“เสี่ยวอวี่ ฉันลืมเติมเงินบัตรน้ำ อาบน้ำไปได้ครึ่งหนึ่งจู่ ๆ เงินก็หมด ขอยืมของคุณก่อนได้ไหม?”