“เขาจำฉันไม่ได้แล้ว!” เว่ยอวี่ตกใจ
แม้แต่ระบบยังรู้สึกว่านี่ช่างเป็นเรื่องแปลกประหลาด ความสนใจของพระเอกในครั้งนี้กลับไม่ได้อยู่ที่เธอ หรือว่าเนื้อเรื่องจะกลับเข้าสู่ร่องเดิมจริง ๆ แล้ว?
ระบบรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ จึงกำชับเว่ยอวี่อีกครั้งให้ทำตามเนื้อเรื่อง อย่าลืมส่งรูปนางเอกให้พระเอกเด็ดขาด
เว่ยอวี่พยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วเริ่มพิมพ์ข้อความเพื่อสานสัมพันธ์กับพระเอก เมื่อมีพื้นฐานความรู้สึกต่อกันแล้ว ค่อยส่งรูปนางเอกไปให้ เขาน่าจะตอบตกลงได้ง่ายขึ้น
คิดได้เช่นนี้ เธอจึงมองข้ามเครื่องหมายคำถามเย็นชาสองตัวที่พระเอกส่งมา แล้วชวนคุยต่อจากหัวข้อเดิม ดูเหมือนพระเอกจะยังไม่รู้สึกอะไรกับเธอ พูดตรง ๆ ก็คือท่าทางไม่ค่อยอยากคุยด้วยเท่าไร
ถ้าอย่างนั้นถามคำถามก็ได้มั้ง
เว่ยอวี่จึงพิมพ์ถามเรื่องหน่วยกิตกิจกรรมชมรม
โทรศัพท์สั่นขึ้น แต่ไม่ใช่ข้อความที่เขารออยู่ เสิ่นเฮ่อเหมียนเหลือบมองข้อความอย่างไม่ใส่ใจ แล้วฝืนพิมพ์ตอบกลับไปไม่กี่คำ
ที่จริงเขารู้สึกว่าข้อความที่คนคนนี้ส่งมาให้ตั้งแต่แรกแปลกมาก แต่ก็สงสัยว่าตัวเองอาจคิดมากไป
ทางด้านเว่ยอวี่ เธอกอดโทรศัพท์ไว้ ไม่ได้สนใจเนื้อหาของข้อความ เพียงเห็นว่าพระเอกตอบเธอมาอีกแล้ว
ตอบกลับมาก็ดีแล้ว แสดงว่าพระเอกยังยินดีคุยกับเธออยู่
“คุณใจดีจังเลยนะ” เธอขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่งข้อความที่แฝงความหมายบางอย่างไป
เสิ่นเฮ่อเหมียนที่ระแวดระวังอยู่ก่อนแล้วพลันถูกสะกิดจุดเดือดทันที