ซ่งจือเยว่ผลักประตูเข้ามา ในมือถือนำเค้กโรลชาเอิร์ลเกรย์มาหนึ่งกล่อง ดวงตาเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อยทันทีที่เห็นเสิ่นเฮ่อเหมียน
เขาเดินเข้าไปอย่างเป็นธรรมชาติ วางของลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า “ขนมที่คนอื่นให้มา กินด้วยกันเถอะ”
เว่ยอวี่ไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตาเป็นประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“กินสิ” ซ่งจือเยว่เอ่ยย้ำ พร้อมส่งสัญญาณให้เธอรู้ว่ากินได้
เธอถึงหยิบมากินหนึ่งชิ้น
“วันนี้ถึงเวรคุณหรือ?” ซ่งจือเยว่หันไปมองเสิ่นเฮ่อเหมียน พูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ทว่าสายตากลับเผยแววหยั่งเชิงเล็กน้อย
“หลิวอวี่มีธุระนิดหน่อย เลยให้ผมมาแทน” เสิ่นเฮ่อเหมียนไม่เกรงใจเขา เอื้อมมือหยิบเค้กโรลมาชิ้นหนึ่ง พลางยิ้มถามหยอกอย่างใคร่รู้ “ใครให้มาหรือครับ คนที่ตามจีบอยู่หรือเปล่า?”
ซ่งจือเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบว่า “เปล่า เพื่อนร่วมห้องซื้อมาเยอะเกินไป”
คำพูดนี้ไม่ตรงกับที่เขาเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้อีกแล้ว
เสิ่นเฮ่อเหมียนดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจ เขาเอียงศีรษะ ฉวยโอกาสพูดขึ้นว่า “รสชาติธรรมดาไปหน่อย คุณว่าไหม?”
มือของเว่ยอวี่กำลังจะเอื้อมไปหยิบชิ้นที่สอง คราวนี้เธอไม่ได้พูดอะไรจริง ๆ เพียงเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย แล้วมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เสิ่นเฮ่อเหมียนลูบจมูกตัวเอง ถูกเธอจ้องเขม็งเข้าให้แล้ว
เอาเถอะ เธอคงชอบกินของหวานสินะ
“ร่างคำโปรยสำหรับกิจกรรมครั้งนี้เสร็จหรือยัง?” ซ่งจือเยว่ยืนอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ โน้มตัวไปข้างหน้าแล้วถามเว่ยอวี่ด้วยแววตาอ่อนโยน
เว่ยอวี่พยักหน้าอย่างสงสัย “ต้องส่งให้คุณหรือคะ?”