เว่ยอวี่เดินตามเขาไปสองก้าว ก่อนจะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงดึงเขากลับมา: “โทรศัพท์ฉัน”
เธอหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้บนเก้าอี้ตอนกอดกันเมื่อครู่ขึ้นมา ตอนหันกลับไป สายตาก็เหลือบไปเห็นชั้นบนโดยไม่ตั้งใจ ร่างพลันแข็งค้าง
ภายในราวระเบียงชั้นสอง มีชายหนุ่มผมดำร่างสูงยืนอยู่ สายตาสงบนิ่ง ไม่รู้ว่ายืนมองมานานแค่ไหนแล้ว
เจียงจื่ออี้มีบุคลิกสดใสและสะอาดสะอ้าน เขาสุภาพและเป็นกันเองอยู่เสมอ ต่อให้โดดเด่นไปเสียทุกด้านก็ไม่เคยแสดงท่าทีคุกคามผู้คน ทำให้เป็นที่ชื่นชอบไม่ว่าจะไปที่ไหน
แต่ตอนนี้ เขายิ้มให้เว่ยอวี่ ทว่าเธอกลับดูไม่ออกเลยว่ารอยยิ้มนั้นหมายถึงอะไร
สมาชิกแก๊งคนที่เคยอยู่ใกล้ปู้หลีเมื่อก่อนยังไม่ได้กลับไป เขาพกกล้องมาด้วย พอกิจกรรมจบก็รีบไปหาสตรีมเมอร์คนโปรดเพื่อขอถ่ายรูปคู่
ก่อนออกไป เขาเห็นเสื้อผ้าบนที่นั่งของปู้หลี จึงคิดว่าอีกฝ่ายลืมหยิบไป ไม่นานนักก็เห็นปู้หลียืนอยู่ตรงทางออกด้านในแห่งหนึ่ง เลยสงสัยว่าเขากำลังทำอะไร
เขากลับมาพร้อมกล้องอย่างพึงพอใจพอดี แล้วบังเอิญเห็นปู้หลีกำลังช่วยเว่ยอวี่สวมเสื้อผ้าอย่างตั้งอกตั้งใจ ฟันพลันรู้สึกเปรี้ยวเข็ดขึ้นมา