เว่ยอวี่พูดจาเหลวไหลไปเสียยกใหญ่ ในที่สุดก็กล่อมเจียงจื่ออี้จนยอมสงบลงได้
บนใบหน้าของเธอเผยสีหน้าไม่เต็มใจ แต่ก็จำต้องทำเช่นนี้ออกมา “ฉันต้องไปแล้ว วันนี้ปู้หลีก็มาด้วย กลับไปแล้วฉันจะส่งข้อความหาคุณนะ”
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เจียงจื่ออี้ก็ถลำเข้าไปในกับดักของเธอจนถอนตัวไม่ขึ้น ทั้งที่รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เช่นเหตุใดทั้งที่ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะเลิกกัน แต่เขากลับยังไม่กล้าบอกปู้หลีแม้แต่น้อยว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กัน...
ทว่าราวกับมีใบไม้มาบดบังสายตา เขามองอะไรไม่เห็นเลย จดจำได้เพียงเรื่องที่เธอบอกเลิกแล้วมาอยู่กับเขา
พอได้คบกันแล้วจะทำอะไรกันดีนะ? เขาจินตนาการไปเรื่อยเปื่อย ไม่รู้ว่าเธอชอบสัตว์ตัวเล็ก ๆ หรือเปล่า ถ้าเป็นไปได้ก็อยากเลี้ยงแมวสักตัว แล้วตั้งชื่อมันตามวันที่พวกเขาตกลงคบกัน
ตอนนี้อากาศเริ่มหนาวแล้ว พวกเขาจะได้ใส่ผ้าพันคอลายเดียวกัน พอหิมะตกก็หัวเราะหยอกล้อกันพลางปั้นตุ๊กตาหิมะอยู่บนลานหิมะ เวลามือเธอเย็น ก็ให้เธอสอดมือเข้ามาใต้คอเสื้อของเขา...
เขาซื้อรถแล้ว ถ้าเธอไม่อยากออกไปข้างนอกเพราะอากาศหนาว เขาก็จะปรับอุณหภูมิในรถให้อุ่นไว้ก่อน แล้วขับไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย