เฉินฉงจิ้นหัวเราะเสียงดังพลางกล่าวว่า “พวกเรามาเปิดหูเปิดตากันเท่านั้น รอวันหน้าพวกเรามั่งมีและรุ่งเรืองแล้ว ข้าจะเลี้ยงเอง คนละนาง”
หลี่เฟิงรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก ทีแรกเห็นสถานที่งดงาม บรรดาหญิงสาวก็หน้าตาสะสวย ใครจะคิดว่าพอลงไปถามจึงรู้ว่า ที่นี่ไม่ใช่สถานที่อย่างที่เขาคิดไว้
หลังฟังคำถามของหลี่เฟิง หญิงวัยกลางคนผู้นั้นก็บอกว่า หากต้องการเรื่องเช่นนั้น เขามาผิดที่แล้ว ควรไปหอหญิงคณิกา พูดให้เข้าใจง่ายก็คือหอนางโลม ส่วนที่นี่เป็นหอรื่นรมย์อันสง่างาม จากนั้นนางยังพูดเรื่องยินยอมพร้อมใจ บุรุษมีความสามารถกับหญิงงามอะไรทำนองนั้น ซึ่งหลี่เฟิงฟังไม่เข้าใจ
ถ้อยคำเหล่านั้นทำให้หลี่เฟิงเดือดดาลขึ้นมาทันที เขายืนกรานว่าไม่ว่าอย่างไรตนก็ต้องการหญิงคณิกาบริสุทธิ์สักคน หญิงวัยกลางคนมีท่าทีลำบากใจ สุดท้ายจึงจำใจบอกว่าทำได้ เพียงแต่ค่าตัวต้องใช้เงินถึง 50 พวง หากอีกฝ่ายไม่ยินยอมก็ห้ามบังคับ และยังพูดทำนองนั้นอีกหลายประโยค
หลี่เฟิงโมโหจนแทบคลั่ง เขาจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นจากที่ใดได้ เมื่อไม่มีทางเลือก จึงได้แต่กลับไปด้วยความขุ่นเคือง
กล่าวตามจริง กองสงบรุ่งเรืองเพิ่งตั้งขึ้นใหม่ จึงยังอยู่ในระเบียบเรียบร้อย หากเป็นแคว้นอื่น ต่อให้นางเป็นหญิงงามอันดับหนึ่ง ต้องใช้เงินทองเท่าใด พวกเขาก็คงรับปากไว้ก่อน แล้วค่อยกินฟรีในภายหลัง เรื่องเหลวไหลเช่นนี้ย่อมไม่มีผู้ใดทำอะไรได้
ทหารในยุคนี้ห้าวหาญถึงเพียงนี้ ทหารในบางแคว้นถึงกับสังหารแม่ทัพและขับไล่ผู้บัญชาการ เรื่องเช่นนี้มีให้เห็นดาษดื่น การนอนกับหญิงคณิกาบริสุทธิ์สักคนจะนับเป็นเรื่องใหญ่อันใดได้