"เมื่อก่อนหญิงแซ่ตงฮั่นที่ถูกท่านอสูรหิมพานต์ไล่ล่า ตอนนี้หายไปไหนแล้ว"
ตี้หลงเซวียนเอ่ยถามเสียงเย็นยะเยือก มือกำเส้นผมของท่านอสูรหิมพานต์ฉงเซิน แวดล้อมด้วยลมร้อนที่แผดเสียงหวีดหวิวและเถ้าถ่านที่ปลิวคลุ้งไปทั่วท้องฟ้า
ร่างธรรมนกวิหคเพลิงซึ่งลุกโชนด้วยเปลวไฟ กระพือปีกส่งเสียงร้องแหลมก้องข้างหลังเขา
ในยามนี้ เขาดั่งเทพมัจจุราชจากขุมนรก
ทั่วทั้งเมืองหิมพานต์ ไม่มีผู้ใดสามารถต่อกรกับเขาได้อีกแล้ว
"ข้าบอกไปแล้ว เจ้าจะไว้ชีวิตข้าได้หรือไม่ ข้าไม่อยากตาย ข้าคือท่านอสูรหิมพานต์ เป็นขุนนางชั้นสูงในฮิบเบอเลีย เจ้าจะสังหารข้าเองโดยพลการไม่ได้"
ฉงเซินตะโกนด้วยความหวาดกลัว
"เจ้าไม่มีสิทธิห้ามข้าสังหารเจ้า"
ตี้หลงเซวียนตอบกลับอย่างเย็นชา ยกมือฟันด้วยดาบจันทราร่วง แขนขาทั้งสี่ของฉงเซินถูกตัดขาด กลายเป็นคนเปื้อนเลือดเหลือเพียงลำตัว
ฉงเซินร้องครวญครางอย่างเจ็บปวด แววตาเต็มไปด้วยเปลวโทสะราวกับจะเผาทะลุท้องนภา
แต่ในยามนี้ ทั้งทั้งเมืองนี้ไม่มีใครช่วยเขาได้อีกแล้ว
"ผู้หญิงคนนั้นในตอนนั้น ถูกท่านพ่อของข้านำกองกำลังสงครามเข้าล้อมโจมตี สุดท้ายนางสังหารท่านพ่อ ขณะที่นางเองก็บาดเจ็บสาหัส ถูกท่านเอิร์ลเขาเฮยซานจับกุมไป ภายหลังได้ยินว่าถูกสังหารโดยท่านเอิร์ลเขาเฮยซาน…"
ฉงเซินเนื้อตัวโชกไปด้วยเลือด เล่าอย่างตื่นตระหนกอย่างยิ่ง
พอเล่าความลับนี้จบ เขาเพิ่งจะเอ่ยปากขอความเมตตา ก็มองเห็นในระยะไกลว่าเจี๋ยเค่อเซินบุตรชายคนรองของเขาพุ่งเข้ามา
ในทันใดนั้นใจของฉงเซินก็เต้นแรงขึ้นมา เขาฟันธงว่าบุตรชายคนรองจะต้องพุ่งเข้ามาช่วยตนแน่นอน
แม้รู้อยู่ว่าอีกฝ่ายคงล้มเหลวอย่างมิต้องสงสัย แต่อีกฝ่ายยังมีใจกตัญญูเช่นนี้ก็ทำให้เขาซาบซึ้งใจอย่างยิ่งแล้ว โดยปกติแล้วคนรองเป็นคนกตัญญูที่สุด แต่ทว่า…
พรวด เจี๋ยเค่อเซินผู้เป็นคนรองพอพุ่งเข้ามาแล้ว กลับปักมีดสั้นแทงทะลุกลางอกเขา