หลังจากที่ตี้หลงเซวียนขับรถจากตระกูลเซินถูกลับเข้าสู่ตัวเมืองลั่วตูแล้ว ไอ้เฒ่าซูและพวกที่เส้นประสาทตึงเครียดมาตลอดก็ถึงกับผ่อนคลายลงได้ในที่สุด!
ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่า ตี้หลงเซวียนออกมาจากตระกูลเซินถูได้อย่างปลอดภัยได้อย่างไร แต่ก็ยิ่งพากันเลื่อมใสศรัทธาและยำเกรงเขามากกว่าเดิม
"พี่เสวียน เรารีบกลับจังไถกันเถอะ ที่นี่อันตรายเกินไปแล้ว ตระกูลเซินถูคงยังจะมาเอาเรื่องอีกใช่ไหม?"
หลิ่วเจียงเสวี่ยถามด้วยท่าทางตึงเครียด
ตี้หลงเซวียนส่ายหน้า "พวกคุณกลับไปก่อน ข้ามีธุระต้องสะสางต่อ ทางนี้หนิงเทียนฉีกับจูจวิ้นหลงก็จัดการงานต่อตามที่สั่งไว้ก่อนหน้านี้"
"รับทราบขอรับคุณตี้!"
จูจวิ้นหลงพยักหน้าทันที
หนิงเทียนฉีก็พยักหน้าเช่นกัน
"นายน้อย ถ้าเช่นนั้นกำลังหลักของสำนักตี้ข้าขอให้ประจำอยู่ที่บริษัทยาเทียนเหิงเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน"
ไอ้เฒ่าซูเสนอ
ตี้หลงเซวียนพยักหน้า "ดี"
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ตี้หลงเซวียนก็โทรศัพท์ติดต่อหยางมี่ซือ
ตอนนี้หยางมี่ซืออยู่ในลั่วตูแล้ว ที่เธอไม่ได้ตามไปด้วยก็เพราะต้องการใช้เส้นทางของกองพลที่เจ็ดกดดันตระกูลเซินถูเพื่อช่วยเหลือตี้หลงเซวียน
เมื่อรู้ว่าตี้หลงเซวียนออกมาได้อย่างปลอดภัย หยางมี่ซือก็อดตกตะลึงไม่ได้
เพราะอย่างไรเสีย ตระกูลเซินถูก็เป็นสกุลสันโดษ แข็งแกร่งสุดประมาณ
ตี้หลงเซวียนสังหารเซินถูไท่อี แล้วยังทำให้เซินถูอู่จี๋พิการอีก เท่ากับผูกความแค้นลึกกับตระกูลเซินถู
ครั้งนี้ที่บุกเดี่ยวเข้าถ้ำเสือ อันตรายถึงขีดสุด การที่กลับออกมาได้ครบถ้วนปลอดภัยจึงเหนือความคาดหมายอย่างแท้จริง