เรื่องที่เฉินจิ่วหลงถูกฆ่า และสวีจื่อเวยระเบิดโทสะกลางงานเลี้ยงฉลองนั้น แพร่สะพัดไปทั่วเขตหงเจียงอย่างรวดเร็ว!
ไม่มีใครรู้ว่าใครกันแน่ที่ไปแหย่รังแตนนั่น
ตี้หลงเซวียนที่อยู่อีกฟาก หลังจากสังหารเฉินจิ่วหลงและเลือกใช้หัวของอีกฝ่ายเป็นเครื่องประกาศศึกกับสวีจื่อเวยแล้ว ก็รอให้อีกฝ่ายงัดท่าไม้ออกมา!
วันนี้ เขาเรียกหลินหนานที่ถูกพักราชการ ให้ไปที่ตึกทำการของที่ว่าการเมือง
ไม่นานนักก็เข้าไปในห้องรับรองชั้นหนึ่ง
ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินหนานเดินตามชายวัยกลางคนที่ดูภูมิฐานท่าทางใจดี เข้ามา
“นายท่านตี้ ท่านนี้คือท่านเจ้าเมืองเฉียน!”
หลินหนานรีบแนะนำ
แต่ตี้หลงเซวียนไม่ได้ลุกขึ้นยืน แถมเพียงแค่ปรายตามองเฉียนม่าวหยวน
ท่าทีเช่นนั้น ทำให้เฉียนม่าวหยวนไม่พอใจทันที ส่งเสียงเหอะเย็นชาแล้วกล่าวว่า “ได้ยินมานานแล้วว่า ในเขตเมืองจางไถ มีมารร้ายผู้กระหายเลือดปรากฏตัวขึ้น ชื่อตี้หลงเซวียน วันนี้ได้พบสมคำร่ำลือว่าโอหังเหิมเกริม หรือว่าเจ้าคิดว่าตนจะทำอะไรตามอำเภอใจได้จริง ๆ?!”
หลินหนานได้ฟัง ดวงใจก็กระตุกวูบ “ท่านเจ้าเมืองเฉียน นายท่านตี้แค่เชื่องช้าไปบ้าง เขาไม่ได้มีเจตนาร้าย”
“ไสหัวไปทบทวนสักหน่อย คิดดูซิว่าแกเป็นหมาให้ใครกันแน่ เป็นของข้าหรือของตี้หลงเซวียน!”
เฉียนม่าวหยวนพูดจบก็ลากเก้าอี้นั่งลงอย่างหัวเสีย!
ดีดนิ้วดังเปาะ
ในชั่วพริบตา นายอำเภอติดอาวุธปืนกว่ายี่สิบนายก็กรูเข้ามาจากด้านนอก ปากกระบอกปืนดำทะมึนจับเป้ามายังตี้หลงเซวียน
หลินหนานเห็นดังนั้น ยิ่งตื่นตระหนก!
ไม่เคยคาดคิดเลยว่า วันนี้ที่มาร่วมกับตี้หลงเซวียน จะมาเจอสถานการณ์เช่นนี้!