ชานเมืองทางเหนือของเมืองจางไถ กลางป่าเขารกร้าง มีเรือนจำอวี๋เหมินขนาดมหึมาตั้งตระหง่าน!
เพราะพื้นที่แถบนี้เป็นของตำบลอวี๋เหมิน จึงได้ชื่อนี้มา
เรือนจำอวี๋เหมินใหญ่โตก็เพราะใช้ประโยชน์สองอย่าง นักโทษที่กรมตำรวจเมืองจางไถจับได้ และคนที่เขตสงครามแถบนี้จับมา ล้วนถูกขังอยู่ที่นี่
ภายในเรือนจำกว้างใหญ่ ลึกเข้าไปในคุกหมายเลขเจี่ยจื่อที่แข็งแกร่งดั่งกำแพงเหล็ก เสียงร่ำไห้ดังออกมาเป็นระลอก!
ข้างในนั้นคือผู้บริหารระดับสูงทั้ง 19 คนของกลุ่มบริษัทตี้หวี่ที่เพิ่งถูกจับมา!
นอกจากนี้ หลิ่วเจียงเสวี่ย หลิ่วเหรินซิ่ง จางซงเฮ่อ ไอ้เฒ่าซู เฉินเฉิง และคนอื่นๆ ก็ถูกจับมารวมกัน!
ต่อให้ในจำนวนนั้นมีบางคนเพาะวิชายุทธ์ขั้นแกร่งกล้า แต่ก็ไม่มีใครกล้าหนี ไม่กล้าขัดขืน
ก็แค่เขตสงครามข้ามแม่น้ำมาจับคน ใครอาจหาญ ก็อย่าหวังจะได้กลับเข้าเขตเหิงเจียงอีกชาตินี้
เขตสงครามเด็ดขาด ทหารห้าแสนดั่งพยัคฆ์หมาป่า ใครจะต่อกรได้!
"หยุดร้องไห้ได้แล้ว ท่านตี้ต้องมาช่วยพวกเราแน่!"
เหอเฮ่าเอ่ยเสียงขรึม
ทว่าเสียงร่ำไห้กลับไม่เบาลงเลยสักนิด!
ไม่มีใครเชื่อว่าตี้หลงเซวียนจะต่อกรกับเขตสงครามข้ามแม่น้ำได้
"ท่านตี้สังหารหนานเทียนสยง จางจงเสียงผู้บัญชาการแห่งลั่วตู แล้วตอนนี้ก็สังหารเฉินจิ่วหลงอีก ปลุกโทสะสวีจื่อเวยจนถึงที่สุดแล้ว คราวนี้เกรงว่าจะต้องสู้กันชนิดตายไปข้างหนึ่ง"
จางซงเฮ่อทอดถอนใจ
เขาเลื่อมใสในวิถีทางของตี้หลงเซวียนยิ่งนัก และสะท้านใจในความหาญห้าวของตี้หลงเซวียน เพราะตลอดหลายสิบปีมานี้ เขาไม่เคยเห็นใครกล้าสังหารบ้าคลั่งไม่คิดชีวิตเช่นนี้