เหอเฟยเฟยได้ยินดังนั้น ก็โกรธจนกำหมัดแน่น “จางเหลย ฉันไม่เคยบอกว่าจะคบกับนาย นายต่างหากที่ตื้อฉันไม่เลิก อย่ามาพูดจาไร้ยางอาย!”
พูดจบก็หันไปมองชายอีกคน ด่าไปว่า “ซุนเฮ่า คนข้างกายฉันคนนี้คือตี้หลงเซวียน! ตอนนี้เขาเป็นพี่ใหญ่ของฉัน ถ้านายไม่เชื่อก็ถามดูสิ ต่อไปอย่าพ่นขี้ปากอีก!”
จางเหลยกับซุนเฮ่าได้ฟัง ก็หัวเราะเยาะอย่างบ้าบิ่น!
ทั้งสองเดินมาอยู่ข้างกายตี้หลงเซวียนพร้อมกัน แววตาเย็นชาเริ่มมองสำรวจ!
“ก็แค่หมีซุ่มซ่ามแบบนี้ จะเป็นตี้หลงเซวียนได้ไง? เสื้อผ้าแบกะดินชุดนี้ อย่างมากก็แค่ยี่สิบสามสิบเอง!”
“หุ่นแค่นี้ เกรงว่าหมัดเดียวฉันก็กระเด็นเป็นชิ้นแล้ว ตี้หลงเซวียนยังไงก็เป็นชายฉกรรจ์คนหนึ่ง นายจะโม้ก็ได้ แต่อย่าดูถูกสติปัญญาฉัน!”
สองคนผลัดกันพูดคนละคำสองคำ เริ่มใช้ตี้หลงเซวียนเป็นเป้าเยาะเย้ยหยามเหยียด!
ตี้หลงเซวียนไม่ปริปากเลยตลอด
รอจนทั้งสองพูดจบแล้ว ถึงหันไปหาเหอเฟยเฟย “เฟยเฟย ไปรอข้าในรถ ข้าฆ่าคนทารุณเกินไป กลัวจะทำให้เจ้าตกใจ”
“……เอ่อ พี่ใหญ่ แค่สั่งสอนสองคนนั้นก็พอแล้ว ไม่ต้องถึงฆ่ากระมัง……”
เหอเฟยเฟยถึงจะปากจัด แต่ใจก็ไม่ได้กล้าขนาดนั้น ได้ยินก็ตกใจจนพูดเสียงสั่น
“เชื่อฟัง ฟังข้าไม่มีผิด บางคนฆ่าทิ้งก็คือการชำระสังคม เก็บไว้กลับจะสร้างภัยแก่มนุษยชาติ”
ตี้หลงเซวียนตบไหล่นางเบาๆ
เหอเฟยเฟยยังอยากจะพูดเกลี้ยกล่อมอีกสักสองสามคำ แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกสุดขั้วจากร่างตี้หลงเซวียน ค่อยๆ แผ่ซ่านออกมา!
ภายใต้การบีบบังคับของไอนี้ เหอเฟยเฟยตกใจจนไม่กล้าพูดต่อ รีบเข้าไปในรถทันที