หนิงจิ่วชวนนำทางมาถึงหน้าห้อง 602 อาคารสามอย่างรวดเร็ว
ที่นี่คือชั้นบนสุดแล้ว
คนธรรมดาถ้าต้องเดินขึ้นบันไดมาทุกวัน คงลำบากน่าดู
แถมผนังปล่องบันไดยังมีรอยร้าวน่าเกลียดเต็มไปหมด ไม่แปลกที่ด้านนอกจะมีป้ายเตือนอาคารอันตรายตั้งอยู่
ตี้หลงเซวียนสูดลมหายใจลึก เคาะประตู
ไม่นานก็ได้ยินเสียงตะโกนจากข้างใน “ใครน่ะ…”
“คุณอาเหอ สวัสดีครับ…”
สิ้นคำพูดนี้ ตี้หลงเซวียนก็รู้สึกผิดผุดขึ้นในใจ!
เขาเสียใจที่ตัวเองลงจากภูเขาช้าเกินไป ทำให้คนอย่างเหอเฮ่าที่คอยปกป้องตระกูลตี้ ถูกกดขี่ข่มเหงมามากมาย
ประตูถูกเปิดออกทันที!
ใบหน้าเหี่ยวย่นดูโทรมเผยออกมา ดวงตามีเส้นเลือดแดงเต็มไปหมด ผมหงอกขาว สวมเสื้อกล้ามสีขาวท่อนบน ท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นกับรองเท้าแตะสีดำ
ชุดแต่งกายนี้ เรียบง่ายและเก่า
เทียบกับผู้จัดการใหญ่ตระกูลตี้ที่เคยฮึกเหิมเฉียบขาดในปีนั้น ราวกับคนละคน!
ความรู้สึกผิดในใจของตี้หลงเซวียนยิ่งพลุ่งพล่าน!
“คุณอาเหอ ผมคือตี้หลงเซวียน… ไม่เจอกันหลายปีแล้ว”
ตี้หลงเซวียนทำลายความเงียบก่อน
เหอเฮ่าที่จ้องมองเขาอย่างตกใจตั้งแต่เปิดประตู ตอนนี้ถึงได้สติ มือใหญ่ซูบผอมคว้ามือตี้หลงเซวียนทันที!
เบิกตาโพลง!
“นายน้อย ท่านยังมีชีวิตอยู่จริง!! ข้าได้ยินคนบอกว่าท่านปรากฏตัวกะทันหัน ไม่เพียงจัดการตระกูลเหยียนและตระกูลจาง ยังจัดการตระกูลหลี่กับประตูโลหิตอีก ข้านึกว่าคนนอกพูดจาเหลวไหล ไม่คิดว่าทั้งหมดเป็นเรื่องจริงนะ!!”