คำพูดนี้ทำให้ไอ้เฒ่าซูกับเหอเฮ่าถึงกับอึ้ง!
รปภ.ทั้งสี่ที่ประตูก็อึ้งเช่นกัน!
นี่มันหมายความว่ายังไง?
แต่ทุกคนยังไม่ทันเข้าใจ ก็เห็นหลินซวินจ้องเขม็งน้องชายหลินขุยอย่างดุดัน แล้วกัดฟันหันไปมองสมาชิกสมาคมการค้ากว่าสี่ร้อยคน!
ตะโกนด้วยความคับแค้นและโกรธเคืองว่า “พวกแกทุกคนคุกเข่ากับข้า ขอโทษและขอความเมตตา!”
สิ้นเสียง หลินซวินก็เป็นคนแรกที่คุกเข่าต่อหน้าเหอเฮ่าดังโครม
จากนั้นสมาชิกกว่าสี่ร้อยคนก็คุกเข่าลงทีละคนด้วยความไม่เต็มใจ!
เหอเฮ่าตกใจจนหยุดหายใจไปชั่วขณะ!
ไอ้เฒ่าซูก็อึ้งจนลูกแทบถลน!!
“สมาชิกสมาคมการค้าเหิงเจียงของฉันทุกคน ขอโทษต่อกลุ่มบริษัทตี้หวี่! ไม่ควรใช้วิธีต่ำทรามมากีดกันและโจมตีกลุ่มบริษัทตี้หวี่!”
“พวกเราทุกคนขอให้กลุ่มบริษัทตี้หวี่ยกโทษ! ขอให้กลุ่มบริษัทตี้หวี่รีบเปิดประตูทำการค้าขายด้วย!”
“ขอให้กลุ่มบริษัทตี้หวี่…”
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ตี้หลงเซวียนได้รับรายงานจากเหอเฮ่า
ในโทรศัพท์ เหอเฮ่าตื่นเต้นเหมือนกับมีงานเฉลิมฉลอง คงคาดไม่ถึงว่าหลินซวินจะพาทุกคนไปคุกเข่าขอโทษ
ตี้หลงเซวียนเองก็ไม่กลั่นแกล้งอะไรต่อ
อย่างไรเสีย ศักดิ์ศรีของหลินซวินก็ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดไปแล้ว หุ้นของกลุ่มบริษัทหลินส่วนใหญ่เขาก็ยึดไปแล้ว!
ตระกูลหลินเสียหน้าไปทั่วทั้งวงการธุรกิจเหิงเจียง ต่อไปคงสิ้นสภาพยากฟื้นคืน!
ข่าวนี้แพร่ไปทั่วเขตเหิงเจียงภายในครึ่งวัน
ผู้คนต่างก็รู้จักกลุ่มบริษัทตี้หวี่ในมุมมองใหม่ เกรงกลัวสุดขีด!
และรู้ดีว่าตระกูลหลินคราวนี้คงต้องพังพินาศแน่!