"เอ่อ ไม่ต้องหรอกหมอจาง ฉันเชิญคุณชายตี้มารักษาคุณปู่แล้ว"
หนิงเทียนฉีพูดอย่างกระอักกระอ่วน
สีหน้าของจางจิ่งเจี๋ยพลันเย็นชาขึ้นมาทันที
"คุณชายตี้? ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน เขาเป็นศิษย์ใคร ทำงานในโรงพยาบาลหรือองค์กรแพทย์ไหน?"
พูดจบ เขาก็จ้องตี้หลงเซวียนด้วยแววตาเย็นเยียบ!
"น่าเบื่อ"
ตี้หลงเซวียนทิ้งคำพูดสองคำ แล้วเดินเข้าไปด้านใน
ตลอดเวลาไม่แม้แต่จะมองจางจิ่งเจี๋ยสักตา!
จางจิ่งเจี๋ยโกรธขึ้นมาทันที "ไอ้หนุ่ม แกเป็นใคร ทำเป็นยียวน! ฉันเป็นศิษย์เอกของสำนักเสวียนอี อย่ามาแหยมกับฉัน ไม่งั้นต่อไปในวงการแพทย์แกอย่าหวังจะได้คลุกคลีอีก!"
พูดพลางก้าวขาหนึ่งก้าวมาขวางหน้าตี้หลงเซวียน
"หาเรื่องตาย"
ตี้หลงเซวียนยกมือขึ้นตบหนึ่งฉาด เสียง พรวด! ตบจางจิ่งเจี๋ยกระเด็นลอยไปอย่างบ้าคลั่ง! หล่นลงพื้น ร่างครึ่งหน้าด้านหนึ่งกลายเป็นเนื้อเปื่อย!
อ้าา!! เสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาดังขึ้น!
"เดี๋ยวฉันโทรบอกอาจารย์ฉัน อาจารย์ฉันคือจวงจงซิง ผู้อาวุโสของสำนักเสวียนอี! แกรอตายเถอะ!"
จางจิ่งเจี๋ยตะโกนเสียงแหบ
แต่ตี้หลงเซวียนเดินเข้าไปด้านในแล้ว ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย
คนตระกูลหนิงสองสามคนมองจางจิ่งเจี๋ยด้วยความตกตะลึง แต่ไม่กล้าช่วยเขา
สุดท้ายหนิงเทียนฉีวิ่งเหยาะๆ เข้าไป กดเสียงต่ำพูดว่า "หมอจางคะ คุณอย่ายั่วยุคุณชายตี้อีกเลย ตอนนี้เขาเป็นอาจารย์อาผู้น้อยของสำนักเสวียนอีของคุณแล้ว!"
"คุณพูดจาเหลวไหลอะไร ไม่เคยมีอาจารย์อาผู้น้อยในสำนักเสวียนอีของฉัน!"
จางจิ่งเจี๋ยตาโตตะโกน
"หนูบอกคุณแล้วก็แล้วกัน ไม่เชื่อคุณก็โทรถามเอาเองเถอะค่ะ"
หนิงเทียนฉีขี้เกียจอธิบายให้มากความ รีบตามคนตระกูลหนิงไปทางสวนหลังบ้าน