พลซุ่มยิงหกนาย ถูกยิงทะลุศีรษะทีละคน!
ลูกน้องร่างกำยำสองคนที่ถือเครื่องยิงจรวด ก็ถูกยิงทะลุหลอดลม!
เหลืออีกสองคน คนหนึ่งคือพ่อบ้านที่ยืนอยู่บนที่สูงถือกล้องส่องทางไกล บัญชาการล้อมสังหารทุกคน อีกคนคือผู้อาวุโสแห่งตระกูลเฉินซึ่งนั่งดูความวุ่นวายอยู่ริมหน้าต่างชั้นสาม!
สิบคน เพียงหนึ่งวินาที ตายเรียบขึ้นสวรรค์!
ลูกมือที่เหลือพากันขวัญหนีดีฝ่อ แตกพ่ายหนีกระเจิง!
แม้ค่าจ้างของตระกูลเฉินจะสูงลิ่ว แต่ก็ไม่เท่าชีวิตของตัวเอง
“พวกแกจะทำอะไร หยุดให้หมด รีบขึ้นไปรับมือแทน! ฆ่าตี้หลงเซวียน เร็ว!!”
เฉินเทียนเจวี๋ยตะโกนเสียงกร้าวราวกับเสียสติ
แต่ไม่มีใครฟัง เพียงพริบตาเดียวก็วิ่งหนีกันหมดสิ้น
ชั่วขณะนั้น ในที่เกิดเหตุจึงเหลือเพียงพ่อลูกตระกูลเฉิน จากที่ครั้งหนึ่งกวักมือเรียกกำลังได้มากมาย กลับกลายเป็นโดดเดี่ยวสู้ศึกเพียงลำพัง!
“เจ้า เจ้าจะทำอะไร ขอเตือนอย่าได้ทำอะไรบ้าบิ่น ตระกูลเฉินของข้าเป็นสาขาของตระกูลใหญ่แห่งลั่วตูนะ อยากตายนักรึ!”
เฉินเทียนเจวี๋ยถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก พลางตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด
แต่สิ้นเสียง ปุ๊!
ลำแสงพลังปราณสองสายผ่านร่าง ขาทั้งสองข้างของเขาขาดสะบั้นในทันที!!
เฉินเทียนเจวี๋ยล้มลงกับพื้น ร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา “ข้าขา ข้าพิการแล้ว พ่อรีบฆ่ามัน!!”
“ลูกข้า เจ้ากล้าทำร้ายลูกข้าถึงเพียงนี้!! ข้าจะสู้ตายกับเจ้า!”
เฉินเหาซินชักปืนพกออกมา ดวงตาแดงฉาน ยิงใส่ตี้หลงเซวียนอย่างบ้าคลั่ง!
ใครจะรู้ว่าตี้หลงเซวียนเพียงยกมือขึ้น ลำแสงพลังปราณหลายสายพุ่งออกไป กระสุนที่แล่นมาสังหารถูกระเบิดกลางอากาศทีละนัด!
สุดท้ายเฉินเหาซินยิงจนกระสุนหมดก็มิอาจสังหารตี้หลงเซวียนได้ เขาแผดเสียงคำรามด้วยโทสะ “ไม่!! ข้าไม่อาจให้เจ้ามีชีวิตอยู่!”
“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมากำหนดชะตาข้า!”