“ข้าทำไมจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ ที่นี่บ้านเจ้าหรือไง กลับกลายเป็นเจ้ามากกว่า มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!”
เสียงของหลิ่วเจียงเสวี่ยที่ปกติจะเก็บตัวอ่อนโยน ก็พลันเย็นเยียบลงทันที!
“ฉันเป็นเพื่อนของตี้เฉ่า มาเยี่ยมลูกสาวบุญธรรมเขาค่ะ”
นัยน์ตาคู่สวยของหนิงเทียนฉีก็เย็นชาลงในพริบตาเช่นกัน!
ท่วงท่าสง่างามอ่อนโยนบนร่าง กลายเป็นเย็นชาเฉียบคม!
“หึ น้องสาวบุญธรรมของข้ากับพี่เสวียน ข้าดูแลเองก็พอ วันหลังไม่ต้องเจ้ามาแล้ว เจ้าไปได้แล้ว!”
หลิ่วเจียงเสวี่ยก็พลันแข็งกร้าวขึ้นมา!
ทั้งสองประหนึ่งหนามแหลมปะทะปลายเข็ม เปิดฉากเผชิญหน้ากัน สี่ตาเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ!
จางซงเฮ่อฟังแล้วหัวตึงเคร่ง รีบเอ่ยว่า: “ท่านอาจารย์บรรพชนน้อย ข้าเข้าไปดูแลบุตรสาวท่านก่อนนะ”
พูดจบก็รีบเผ่นหนีไป
ตี้หลงเซวียนก็ปวดหัวไม่แพ้กัน!
ไม่เคยคิดเลยว่า หลิ่วเจียงเสวี่ยกับหนิงเทียนฉีจะรู้จักกัน และดูเหมือนจะมีความบาดหมางใหญ่หลวงด้วย
“พวกเจ้าสอง... มีเรื่องอาฆาตอะไรกันหรือ?”
ตี้หลงเซวียนผู้โหดเหี้ยมเด็ดขาด ไม่เคยแม้แต่จะขมวดคิ้ว ตอนนี้กลับรู้สึกเก้ๆ กังๆ ไม่กล้าขยับตัว
หนิงเทียนฉีกับหลิ่วเจียงเสวี่ยพลันเบิกตางอนขว้าง มองไปยังอีกฝ่าย!
แล้วการทะเลาะเบาะแว้งของเสือแม่ลูกอ่อนก็เริ่มขึ้น เอะอะมะเทิ่งออเซาะ!
“ปีก่อนนางแย่งกระเป๋าที่ข้าชอบไป นิสัยเสียจริง!”
“อย่ามาพูดมั่ว ข้าจ่ายมัดจำก่อนต่างหาก แค่มัดจำมันถูกคนยักยอกไป!”
“เจ้าต่างหากที่พูดมั่ว สี่ปีก่อนข้าไปงานเลี้ยง เจ้าจงใจเหยียบกระโปรงข้า ทำให้ข้าล้มขายหน้า เจตนาหรือเปล่า!”
“ข้าไม่อยากอธิบาย นั่นเป็นเหตุบังเอิญล้วนๆ แล้วตอนนั้นเจ้าไม่ใช่สาดแชมเปญมาถูกตัวข้าหรอกเรอะ!”
……
ตี้หลงเซวียนมองจนตาค้าง!