หลิ่วเจียงเสวี่ยตกใจจนหวีดร้องทันที "เฮยหู่ เจ้าอย่าทำมั่วซั่ว เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นของฉันนะ!"
แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว!
เฮยหู่เป็นศิษย์สืบทอดวิชาต๋านทุ่ย เท้าเดียวเร็วปานสายฟ้าแลบ แรงราวกับค้อนเหล็ก
นางเห็นกับตาว่ามันใช้เท้าถีบต้นไม้ใหญ่หักโค่นมาแล้ว เพิ่งเจอตี้หลงเซวียนก็พาให้อีกฝ่ายต้องมาตาย หลิ่วเจียงเสวี่ยพลันรู้สึกแทบคลั่ง!
แต่ไม่นาน นางก็ตะลึงงันไปเลย!
เพราะตี้หลงเซวียนแค่ตบฝ่ามือเดียวออกไป ไม่เห็นใช้แรงมากเท่าไร เฮยหู่กลับร้องเรียกอย่างน่าเวทนาพลางร่างปลิวออกไป กระแทกเข้าร่องไม้พุ่มจนยืนไม่ขึ้นอีก
ดวงตาคู่นั้นที่เมื่อครู่ยังอาจหาญเหิมเกริม ก็กลายเป็นตื่นตระหนก ถึงกับไม่กล้าแม้แต่จะด่าต่อ!
"หมาบ้านไหน แอบมาเห่าอยู่ที่นี่"
ตี้หลงเซวียนเอ่ยอย่างเฉยชา
หลิ่วเจียงเสวี่ยมองเขาด้วยความตกตะลึง ตอนนี้ถึงค่อย ๆ รู้สึกได้ว่า พี่ชายบุญธรรมของตนที่หายไปหลายปีกลับมา เปลี่ยนไปมากโข
แต่ตอนนี้นางไม่มีเวลาคิดฟุ้งซ่านแล้ว รีบดึงตี้หลงเซวียนก้าวออกไปข้างนอก!
"มันชื่อเฮยหู่ เป็นบอดี้การ์ดของลูกชายคนโตตระกูลเฉิน ตระกูลเฉินเป็นตระกูลมั่งคั่งอันดับหนึ่งของเมืองจางไถ! พี่เซวียน รีบไปเร็ว ไปหลบข้างนอกก่อน แล้วเราค่อยติดต่อทางโทรศัพท์!"
"แต่ถ้าข้าไป เจ้าก็จะกลายเป็นแพะรับบาปมิใช่หรือ?"
ตี้หลงเซวียนหยุดเดิน มองนางพลางยิ้มละไม
หลิ่วเจียงเสวี่ยยิ่งร้อนรน "เจ้ายังมีอารมณ์ยิ้มอีก ข้ายอมยกตัวเองให้เฉินเทียนเจวี๋ยเลยก็ได้ ยังไงเจ้าก็จะต้องปลอดภัย!"