"เจ้า ฝันไปเถอะ! พวกมันเป็นหมาของข้า จะกัดข้าได้อย่างไร!"
จ้านไท่หมิงแม้ในแววตาจะมีความตกตะลึง แต่ก็ยังคงนั่งอยู่ พลางส่งเสียงเยาะเย้ยอันกึกก้องออกมา!
"งั้นหรือ เช่นนั้นก็ให้หมาของเจ้า บอกเจ้าสิ ว่าพวกมันฟังใคร!"
ตี้หลงเซวียนหันศีรษะ สายตาเย็นเยียบมองไปยังจ้านไท่หมิง
จ้านไท่หมิงหัวเราะเย็น รู้สึกว่าเจ้าเด็กตี้หลงเซวียนนี่แม้จะโอหังพอตัว! วิธีการวางท่าโอ้อวดก็หยิ่งทะนงและแปลกใหม่ ทว่าเป็นคนโง่
ใต้บัญชาทั้งสิบคนนี้ ล้วนรู้ดีว่าตระกูลจ้านแข็งแกร่งเพียงใด จะเป็นไปได้อย่างไรที่กล้าลงมือกับตน?!
ผู้คนที่เหลือที่มุงดูอยู่ ก็รู้สึกว่าตี้หลงเซวียนโง่เขลายิ่งนัก!
หรงชางหัวเราะเย็น ลอบคิดว่า "เจ้าเด็กนี่ชอบฝันกลางวันจริง!"
เขาเองก็ไม่เชื่อว่าตี้หลงเซวียนจะทำได้ เวินอวี้เหลียนและเซี่ยโหวยวิ่นก็เช่นเดียวกันไม่เชื่อ!
แต่ไม่ช้า ภาพที่เหนือความคาดหมายของผู้คนก็ปรากฏขึ้น!
องครักษ์ทั้งสิบคนท่ามกลางเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดระทม กลับยอมลุกขึ้นอย่างว่าง่าย เดินมุ่งไปหาจ้านไท่หมิงด้วยกัน และในแววตาล้วนปรากฏความดุร้ายชั่วร้าย!
เมื่อความเจ็บปวดได้ทะลวงผ่านขีดจำกัดที่พวกเขาอาจทนได้ ถึงขั้นเป็นตายเท่ากันแล้ว พวกเขาจะยังเกรงกลัวอะไรกับตระกูลจ้านอีกเล่า?!
จ้านไท่หมิงพลันเดือดดาล "พวกแกจะทำอะไรกัน ไสหัวกลับไป!! รีบไปฆ่าตี้หลงเซวียน ให้ตี้หลงเซวียนร้องไห้ให้ข้าดู!!"
ใครจะรู้ ทั้งสิบคนนี้กลับไม่ยอมฟังเขาเลย
ตรงกันข้าม กลับรีบรุดเข้ามาหาเขาเร็วยิ่งขึ้น
ครานี้จ้านไท่หมิงเริ่มมีความกลัวขึ้นบ้างแล้ว รีบตะโกนว่า "ใครก็ได้มาที ใครช่วยข้าฆ่าสิบคนนี้ แล้วช่วยข้าจัดการไอ้เศษสวะจากจังไถนี่ต่อ ข้าจะออกเงินส่วนตัวให้หนึ่งพันล้าน!!"
เงินสำหรับจ้านไท่หมิง เป็นเพียงตัวเลขอันไร้ซึ่งความรู้สึกเท่านั้น