จ้านไท่หมิงเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบเลือดขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "แกเคยรู้ไหมว่าตระกูลจ้านในนครหลวงยิ่งใหญ่แค่ไหน แกจะชดใช้ราคาไหวรึ!"
"มีค่าพอให้ข้าใส่ใจรึ ไม่มี! ไหนล่ะ ร้องไห้ให้ข้าดูสิ!"
ตี้หลงเซวียนตวาดเย็นชา พลันแรงกดดันมหาศาลราวกับห้ายอดเขาผู้ยิ่งใหญ่เคลื่อนลงถาโถมทับร่างจ้านไท่หมิงอย่างไร้ปรานี!
ต่อให้จ้านไท่หมิงร่างกำยำ แต่ก็หาใช่ผู้ฝึกยุทธ์ไม่ ถูกอัดจนส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เลือดกระอักออกมา! ล้มฟุบหมอบราบกับพื้นราวกับหมาตาย!
กระดูกทุกตารางนิ้ว! เนื้อหนังทุกชิ้นส่วน! ล้วนเผชิญกับความทุกข์ทรมานเกินบรรยาย!
ประหนึ่งว่าความเจ็บปวดทั้งหมดที่เคยหนีพ้นมาหลายชั่วชีวิต ถูกบีบอัดมารวมไว้ในชั่วขณะนี้ จ้านไท่หมิงคุณชายใหญ่ผู้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม จะมีกำลังใจต่อต้านอะไรได้ เมื่อสภาวะจิตใจพังทลายลง เขาก็ร้องห่มร้องไห้เป็นพัลวัน!
"ข้าจะร้องก็ได้ ข้ากำลังร้องไห้อย่างหนัก แกพอใจแล้วใช่รึ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด!!"
จ้านไท่หมิงร้องไห้ไปพลาง ร้องขอชีวิตไปพลาง
ทุกคนที่เห็นภาพนี้ ต่างก็ไม่ต่างอะไรจากเห็นมนุษย์ต่างดาวลงมาจุติ!
ต่างคนต่างตาค้างแทบถลน!
อ้าปากกว้างจนยัดมะเขือยาวทั้งลูกได้สบาย!!
หรงชางที่กำลังแอบอัดคลิปอยู่ตกใจจนมือถือแทบร่วง เขาคิดว่าตี้หลงเซวียนฟันแขนน้องชายตัวเองก็บ้าระห่ำไร้ขีดจำกัดมากพอแล้ว
ไม่คิดเลยว่าตัวเองยังประเมินตี้หลงเซวียนต่ำไป!
ภาพตรงหน้านี้ ไม่ว่ามองมุมไหนก็ยิ่งบ้าระห่ำกว่าเดิม! เพราะตระกูลจ้านแข็งแกร่งกว่าตระกูลหรง เพราะสิ่งที่ตี้หลงเซวียนทำอยู่ตอนนี้ ยิ่งทำอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้ง!
เขาเริ่มลังเล ว่าจะอัดต่อดีหรือไม่ ควรจะรีบรายงานให้บิดาฟังดีไหม