ไม่นาน ตี้หลงเซวียนก็ให้พยาบาลนำเตาสำหรับต้มยาเข้ามา
แล้วเริ่มต้มยาอย่างเงียบๆ คนเดียว
“สมุนไพรล้ำค่าขนาดนี้ คุณแน่ใจหรือว่าไม่ต้องจัดการอย่างประณีตหน่อย ต้มพรวดเดียวแบบนี้ ไม่กลัวเกิดพิษแทรกซ้อนหรือไง”
หนิงเทียนฉีอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือน
เจตนาเดิมคือบอกใบ้ให้ตี้หลงเซวียนรู้ว่า สมุนไพรเหล่านี้อาจมีพิษ คุณไม่ตรวจดูหน่อยหรือ
พอเธอพูดจบ หนิงกว่างเซิ่งกับหนิงเซิ่งจือก็จ้องมองเธอด้วยแววตาเย็นชา
ท่านหมอเทวะซงเฮ่อกับจวงจงซิง ยิ่งมีแววสังหารในดวงตา
หนิงจิ่วชวนรีบกระแอมไอทีหนึ่ง กล่าวว่า “ท่านตี้รู้มากกว่าเจ้าหรือ อย่าพูดมากเลย”
หนิงเทียนฉีไม่ค่อยยอม เพราะตี้หลงเซวียนเคยช่วยชีวิตเธอไว้ครั้งหนึ่ง อยากเตือนอีกครั้ง
แต่ตอนนั้นเอง ตี้หลงเซวียนกลับมองเธออย่างเย็นเยียบ เอ่ยว่า “ข้าไม่ชอบถูกรบกวนตอนปรุงยา ใครพูดอีก ออกไปเอง ข้าไม่อยากลงมือ”
หนิงเทียนฉีโกรธจนขอบตาแดง รู้สึกน้อยใจอย่างยิ่ง
เดิมทีหวังดี กลับถูกข่มขู่
คนอื่นๆ เมื่อได้ยิน ก็พากันหัวเราะในใจอย่างร้ายกาจ รอคอยดูตี้หลงเซวียนอัปยศต่อไป
ในห้องผู้ป่วย กลิ่นหอมประหลาดเริ่มลอยฟุ้ง
สมุนไพรล้ำค่ากว่าสิบอย่าง ถูกตี้หลงเซวียนวางลงในหม้อต้มยาอย่างเป็นระเบียบ โดยไม่เห็นว่าเขาทำขั้นตอนถอนพิษอะไร
ท่านหมอเทวะซงเฮ่อ แววตายิ่งเย็นชา
ยาทาต่อกระดูกไป๋อวี้ต้วนซวี้ที่ปรุงออกมาแบบนี้ ต้องมีพิษร้ายแรงแฝงอยู่แน่ ไม่ว่าจะใช้อย่างไรก็ต้องได้รับพิษ
“วิธีการปรุงยาของคุณตี้ช่างชำนาญนัก คนแก่ผู้นี้เลื่อมใส”